ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬಾರದು, ಉತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕು.

7

ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬಾರದು, ಉತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕು.

Published:
Updated:

ಹಾಗೆ ಅನಿಸುವುದು ಸಹಜ. ನಮ್ಮದಲ್ಲದ ಒಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಎಲ್ಲವೂ ಬೆರಗು ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ಹೊಸತು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟು ಇದ್ದರಂತೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅದು ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಮನಸ್ಸು ಮರುಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಚಿಂತೆಯೂ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಅವರಿಗೂ ಮೊನ್ನೆ ಚೀನಾ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ಹಾಗೆಯೇ ಅನಿಸಿದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ರಸ್ತೆಗಳು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಅನಿಸಲು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಕಾರಣ ಇರಬಹುದು. ಅವರು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಬೆಂಗಳೂರು ರಸ್ತೆಗಳು ಕೆಟ್ಟು ಕುಲಗೆಟ್ಟು ಹೋಗಿವೆ. ಮೊದಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದುವು.



ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದ ನಂತರ ಮೊದಲು ಚೀನಾ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದುದು ಒಳ್ಳೆಯದಾಯಿತು. ಚೀನಾ ನಮ್ಮ ಹಾಗೆ ಏಷ್ಯಾ ಖಂಡಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ದೇಶ. ನಮಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಇರುವ ದೇಶ. ಜನಸಂಖ್ಯೆ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ನಮಗಿಂತ ಮೊದಲು ಕ್ರಮ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ದೇಶ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ, ನಮಗಿಂತ ಮೊದಲು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದಿಟ್ಟ ದೇಶ. ಒಂದು ದೇಶ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕಾದರೆ  ಆಂತರಿಕ ಉತ್ಪಾದನೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ದೇಶ ಅದು. ಅದನ್ನೂ ಅವರು ನಮಗಿಂತ ಮುಂಚೆಯೇ ಮಾಡಿದರು. ಬರೀ ಉತ್ಪಾದನೆ ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಲದು ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಗಿಸಲು ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯಗಳು ಬೇಕು ಎಂದು ನಮಗಿಂತ ಮೊದಲು ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಚೀನಿಯರು 1989ರಲ್ಲಿಯೇ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವೇಗದ ಹೆದ್ದಾರಿ (ಎಕ್ಸ್‌ಪ್ರೆಸ್‌ ವೇಸ್‌)ಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಮುಂದಾದರು.



ಚೀನಾದ ಪೂರ್ವ ಭಾಗ ಹೆಚ್ಚು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಂಡಿತ್ತು. ಮೊದಲು ಅವರು ಗಮನ ಕೊಟ್ಟುದು ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಡೆಗೆ. ಅದಕ್ಕೆ ‘ಗೋ ವೆಸ್ಟ್‌’ ಎಂದು ಘೋಷಣೆಯನ್ನೇ ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಡೆಗೆ ಎಂದರೆ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳ ಕಡೆಗೆ ಎಂದು ಅಲ್ಲ.  ತನ್ನ ದೇಶದಲ್ಲಿಯೇ ಹಿಂದುಳಿದ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದ ಕಡೆಗೆ. ಮಧ್ಯ, ಉತ್ತರ ಮತ್ತು  ದಕ್ಷಿಣದ ಭಾಗಗಳ ಕಡೆಗೂ ನಂತರ ಗಮನ ಹರಿಸಲಾಯಿತು. ಒಂದು ದೇಶ ಒಂದು ಪ್ರಬಲ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಮೆರೆಯಬೇಕಾದರೆ ಮೊದಲು ತನ್ನ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿ, ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರಬೇಕು. ಈಗ ಪಶ್ಚಿಮದ ದೇಶದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಚೀನಿ ವಸ್ತುಗಳೇ ವಿಜೃಂಭಿಸುತ್ತಿರಲು ಕಾರಣ ಸ್ವಯಂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ‘ಗೋ ವೆಸ್ಟ್‌’ ಎಂಬ ಘೋಷಣೆ ಸಾರ್ಥಕವಾದಂತೆ ಆಗಿದೆ!



1990ರಲ್ಲಿ 35,000  ಕಿಲೋ ಮೀಟರ್‌ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನೇರ ಹೆದ್ದಾರಿ (ಎನ್‌ಟಿಎಚ್‌ಎಸ್‌) ನಿರ್ಮಾಣ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಆ ದೇಶ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿತು. ನೂರು ಕೋಟಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಆ ದೇಶದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಮುಖ ನಗರಗಳು, ಬಂದರುಗಳನ್ನು ಈ ರಸ್ತೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸಬೇಕಿತ್ತು. 2020ರ ವೇಳೆಗೆ ಈ ಯೋಜನೆ ಮುಗಿಯಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ, 13 ವರ್ಷ ಮುಂಚೆಯೇ ಆ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಯಿತು. ನೀವು  ನಂಬಿದರೆ ನಂಬಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಬಿಡಿ. ಆ ಯೋಜನೆ ಶುರುವಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಒಟ್ಟು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನೇರ ಹೆದ್ದಾರಿಯ ಉದ್ದ 147 ಕಿಲೋ ಮೀಟರ್‌ ಮಾತ್ರ. ಈಗ ಅದನ್ನು 65,000 ಕಿಲೋ ಮೀಟರ್‌ಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು 95,000 ಕಿಲೋ ಮೀಟರ್‌ಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಯೋಜನೆ ಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಬರೀ ನಗರಗಳು ಮಾತ್ರ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದರೆ  ಸಾಲದು. ಜತೆಗೆ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳೂ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಬೇಕು ಎಂದು 2.70 ಲಕ್ಷ ಕಿಲೋ ಮೀಟರ್‌ ಗ್ರಾಮಾಂತರ  ರಸ್ತೆಗಳನ್ನೂ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು.



ಆ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಮಗಿಂತ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷ ಮುಂಚೆ ಆರ್ಥಿಕ ಉದಾರೀಕರಣ ಶುರುವಾಯಿತು. ಆಗ ಅವರಿಗೂ ಗ್ರಾಮಾಂತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪನ್ನವಾದ, ತಯಾರಾದ ಯಾವ ವಸ್ತುವನ್ನೂ ನಗರ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ತಂದು ಪೂರೈಸಲು ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕಲ್ಲಿದ್ದಲನ್ನು ಗಣಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ತೆಗೆದು ಸರಬರಾಜು ಮಾಡಲು ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ರಸ್ತೆಗಳು, ಒಳ್ಳೆಯ ರಸ್ತೆಗಳು, ನೇರ ರಸ್ತೆಗಳು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳು ಎಂದು ಆ ದೇಶ ತಿಳಿದುಕೊಂಡುದೇ ತಡ ಕಾರ್ಯಯೋಜನೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಜಾರಿಗೆ   ತಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಯಾವುದೇ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಅವಧಿಗಿಂತ ಏಳು ವರ್ಷ ಮುಂಚೆ ಮುಗಿಸುವುದು ಬಹುದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ.



ಜಗತ್ತಿನ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಕಾರು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಾಗಿರುವ ಚೀನಾದಲ್ಲಿಯೂ ನಮ್ಮ ಹಾಗೆಯೇ ಟೋಲ್‌ ರಸ್ತೆಗಳು ಇವೆ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ನಮ್ಮ ಹಾಗೆಯೇ ಸರ್ಕಾರವೇ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ದೇಶದ ಮೂರು ಲಾಭಕರ ‘ಉದ್ಯಮ’ಗಳಲ್ಲಿ ಈಗ ರಸ್ತೆಯೂ ಒಂದು ಎನಿಸಿದೆ. ಮೂಲ ಸೌಕರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಥ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ ಚೀನಾ ದೇಶ ಈಗ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ  ಸಾಲ ಕೊಡುವಂಥ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಷ್ಟ್ರ ಆಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಚೀನಾ ಎಂದರೆ ನಮಗೂ ಹೆದರಿಕೆ.



1998ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೂ ದೇಶದ ಉತ್ತರ ದಕ್ಷಿಣವನ್ನು ಪೂರ್ವ ಪಶ್ಚಿಮವನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ರಸ್ತೆ ನಿರ್ಮಾಣ ಯೋಜನೆಗೆ ಆಗಿನ ಅಟಲಬಿಹಾರಿ ವಾಜಪೇಯಿ ಸರ್ಕಾರ ಚಾಲನೆ ನೀಡಿತ್ತು. ಪೂರಕವಾಗಿ ಸುವರ್ಣ ಚತುಷ್ಪಥ ರಸ್ತೆಗಳ ನಿರ್ಮಾಣದ ಯೋಜನೆಯನ್ನೂ ಹಾಕಿತ್ತು. ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಪುಣೆಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿ ನಾಲ್ಕು ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಸ್ತೆಯಾಗಿತ್ತು.



ಈ ಯೋಜನೆ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ಮೊದಲೇ ಎನ್‌ಡಿಎ ಸರ್ಕಾರ ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. 2004ರಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಯುಪಿಎ– 1 ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಕರ್ನಾಟಕದವರೇ ಭೂ ಸಾರಿಗೆ ಸಚಿವರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ಇರುವವರೆಗೂ ದಾವಣಗೆರೆ–ಹಾವೇರಿ ನಡುವಿನ ಹೆದ್ದಾರಿಯನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ಅವರಿಗೆ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ಏನೇ ಇರಬಹುದು. ಕಾರಣಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ನಿವಾರಿಸುವುದೇ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಕೆಲಸ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸರ್ಕಾರ ಎಂದು ಏಕೆ ಇರಬೇಕು? ಈಗ ಆ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಮೇಲ್ದರ್ಜೆಗೆ ಏರಿಸುವ ಕಾಮಗಾರಿ ನಡೆದಿದೆ.



ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ಹಾಲಿ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಅಗೆದು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ಈಗಲೂ ನಮ್ಮವರೇ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಭೂ ಸಾರಿಗೆ ಮಂತ್ರಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಆ ಯೋಜನೆ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಲು ವೇಳೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಂಥ  ಒಂದು ಸಭೆಯನ್ನು ಅವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಕರೆದು ಪ್ರಗತಿ ಪರಿಶೀಲನೆ ಮಾಡಿದ್ದು ನಮಗಂತೂ ಗೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲ.  ಮೈಸೂರು ಬೆಂಗಳೂರು ರಾಜ್ಯ ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಲ್ಲದವರು ಒಂದು ಭಾನುವಾರ ಹೋಗಿ ಬಂದರೆ ಅದು ಎಂಥ ನರಕಯಾತನೆ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ.



ನಾನು ಬೇಕಂತಲೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಮಾಡಿದೆ. ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ನಮ್ಮ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಸತತವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಊರಿನ ಜನರು ನಾಲ್ಕನೇ ಸಾರಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌  ಪಕ್ಷದ ಅದೇ ಶಾಸಕರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಊರನ್ನು ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಲು ಈಗಲೂ ಯಾವ ರಸ್ತೆಯೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಇಲ್ಲ. ‘ನೀವು ನಮ್ಮ ಊರಿನ ರಸ್ತೆಗಳ ಅಧ್ವಾನ ಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಸಬೇಕು’ ಎಂದು ಸ್ನೇಹಿತರು ಹೇಳಿದರು. ಅದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸ ಅನಿಸಿತು. ನಾನು ವಾಸವಾಗಿರುವ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಧಾನಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಗಳೇ ಸರಿ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವಾಗ ನನ್ನ ಊರಿನ ರಸ್ತೆಗಳು ಹೇಗೆ ಸರಿ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಅವರಿಗೂ ಅದೇ ಸಮಾಧಾನ ಹೇಳಿದೆ.



ನಮ್ಮ ರಸ್ತೆಗಳು ಏಕೆ ಸರಿ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಸಂಶೋಧನೆ ಏನೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ದೂರಬೇಕೇ? ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ದೂರಬೇಕೇ? ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರನ್ನು ದೂರಬೇಕೇ? ಅಥವಾ ಇಡೀ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ದೂರಬೇಕೇ? ಎಲ್ಲವೂ ಕಾರಣ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತದೆ.



ನಮ್ಮ ಸರ್ಕಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದರೆ ನೂರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಅನುದಾನ ಇದೆ ಎಂದರೆ ಮುನ್ನೂರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಟೆಂಡರ್‌ ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ, ನಮ್ಮ ಬೊಕ್ಕಸದಲ್ಲಿ ನೂರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತದೆ. ಗುತ್ತಿಗೆದಾರನಿಗೆ ಮೂವತ್ತು ಕೋಟಿ ಹಣ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ಅವರು ಮುನ್ನೂರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು. ಆ ಹಣ ಅವನಿಗೆ ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತದೆ ಗೊತ್ತಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಣ ಮಂಜೂರು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವನು ಕಂಡ ಕಂಡ ಕಂಬ ಸುತ್ತಬೇಕು. ಕಂಬ ಕಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಚಾಚಿಕೊಳ್ಳುವ ನಾಲಿಗೆಗಳಿಗೆ ಜೇನು ಸವರಬೇಕು. ಎಲ್ಲಿಯೋ ಸಾಲ ಸೋಲ ಮಾಡಿ ಯಾರು ಯಾರದೋ ಕೈ ಬಿಸಿ ಮಾಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದೂ ಬಯಸುವುದು ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ. ಈಗಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಹೀಗೆಯೇ ಮುಂದುವರಿದರೆ ಅವನು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುವುದೇ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.



ಆ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರ ಜನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯ ಬೆಂಬಲಿಗನೋ, ಸಂಬಂಧಿಯೋ ಆಗಿದ್ದರಂತೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು. 1990ರ ದಶಕದಲ್ಲಿಯೇ ಆಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಜೆ.ಎಚ್‌.ಪಟೇಲರು ಜಿಲ್ಲಾ ಪಂಚಾಯಿತಿ ಸದಸ್ಯರು ಗುತ್ತಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಬಿಡಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದರು. ಈಗಲೂ ಬೆಂಗಳೂರು ಮಹಾನಗರಪಾಲಿಕೆಯ ಸದಸ್ಯರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಾದರೂ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರು ಇಲ್ಲವೇ?



ಬೆಂಗಳೂರು ರಸ್ತೆಗಳು ಹಾಳಾಗಲು ಕೇವಲ ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ನನಗೆ ಅನೇಕ ಸಾರಿ ಅನಿಸಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರು ಪಾಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ, ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಣವನ್ನು ವೆಚ್ಚ ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ  ಹೆದರಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಅದು ಪೋಲು ಮಾಡಲು ಲೂಟಿ ಹೊಡೆಯಲು ಎಂದು ಅವರು ತಿಳಿದುಕೊಂಡಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರ ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಷ್ಟೇ  ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮುಖ್ಯರಸ್ತೆಗಳಿಗೆ ಡಾಂಬರು ಹಾಕಿದರು. ನಡುವೆ ಬಿಳಿ ಪಟ್ಟಿ ಬಳಿದರು. ರಸ್ತೆಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿಯೂ ಬಿಳಿ ಪಟ್ಟಿ ಬಳಿದರು. ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಮುಂದಿನ ರಸ್ತೆಯೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದಿತ್ತು ಎಂದು ಅನಿಸಿತು. ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕಾರಣ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. 



ಡಾಂಬರು ಬಳಿದ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ಜಲಮಂಡಳಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ನಿನ್ನೆಯಿಂದ ಅಗೆದು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಕೊಳವೆ ಹಾಕಬೇಕಾಗಿದೆ. ಅವರು ಕೊಳವೆ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಡಾಂಬರು ಹಾಕುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮುಂಚೆ ಮಾಡಿದ್ದರೆ  ಆಗುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲ? ಅಥವಾ  ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ನಮ್ಮ ವಾರ್ಡಿನ ಕಡೆ ಬಾರದ  ಪಾಲಿಕೆ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಇನ್ನಷ್ಟು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದು ಡಾಂಬರು ಹಾಕಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ? ನಾನು ದಿನಾಲೂ ಕಚೇರಿಗೆ ಬರುವ ಹೊಸೂರು ರಸ್ತೆಯ ಎಡಬದಿಯಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ನಮೂನೆಯ ಚರಂಡಿ ಕೆಲಸ ನಡೆದಿದೆ. ಅರ್ಧ ಕೆಲಸ ಆಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನಿಂತಿದೆ.



ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಕಡೆ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ತಡೆಯಾಜ್ಞೆ ಇದೆ. ಏನಿದ್ದರೂ ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ನೀರು ಸರಾಗವಾಗಿ ಹರಿದು ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಆದ ಚರಂಡಿ ಮೇಲೆ ಟೈಲ್ಸ್‌ ಹಾಕುವ ಕೆಲಸ ಈಗ ನಡೆದಿದೆ. ಕೆಲಸ ಪೂರ್ಣ ಆಗದ ಕಾರಣ ಟೈಲ್ಸ್‌ ಹಾಕಿದ ಚರಂಡಿ ಕೆಳಗೆ ಕಸ, ಮಣ್ಣು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರೆ ಅದನ್ನು ಒಡೆದು ಹಾಕುತ್ತಾರೆಯೇ? ಬೇರೆ ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲ. ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಟೈಲ್ಸ್‌ ಹಾಕುತ್ತಾರೆಯೇ? ಪ್ರತಿ ದಿನ ಆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ ಮನಸ್ಸು ಅಸ್ವಸ್ಥ ಆಗುತ್ತದೆ. ಪಾಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಂಜಿನಿಯರುಗಳು ದನ ಕಾಯಲಾದರೂ ಲಾಯಕ್ಕೇ ಎಂದು ನನಗೆ ಅನೇಕ ಸಾರಿ ಅನಿಸಿದೆ. ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ  ಹೀಗೆಲ್ಲ ಹೇಳುವುದು ಕಷ್ಟ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದು ಸದನದ ಕಟೆಕಟೆಯಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಛೀಮಾರಿ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕುತ್ತಾರೆ.



ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯ ಎಂಟು ಸಾರಿ ಮುಂಗಡಪತ್ರ ಮಂಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಣಕಾಸು ಸಚಿವರಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಇರುವಷ್ಟು ದೀರ್ಘ ಅನುಭವ ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಲೋಕೋಪಯೋಗಿ ಇಲಾಖೆ ಹೇಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆ ಇಲಾಖೆಗೆ ಕೊಟ್ಟ  ಅನುದಾನ ಹೇಗೆ ವ್ಯಯ ಅಥವಾ ಅಪವ್ಯಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ್ದೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಮರೆತಿದ್ದರೆ ಈಗ ಅವರ ಪರಮಾಪ್ತರೇ ಆದ ಡಾ.ಎಚ್‌.ಸಿ.ಮಹದೇವಪ್ಪನವರು ಅದೇ ಖಾತೆಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.



ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ‘ಏನಯ್ಯ ನಿನ್ನ ಖಾತೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸರಿ ಇದೆಯೇ’ ಎಂದು ಕರೆದು ಕೇಳಬೇಕು. ಮಹದೇವಪ್ಪನವರು ತಮ್ಮ ಖಾತೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿದರೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ಮುಕ್ಕಾಲು ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಉಳಿದುದು ಬೆಂಗಳೂರು. ಈಗಾಗಲೇ ಬೆಂಗಳೂರು ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಎನ್ನುವಂತೆ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಒಂದು ವಿಧಾನ ಇದೆ ಎಂದು ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಯಾವುದಕ್ಕೇ ಆದರೂ ಒಂದು ವಿಧಾನ ಎಂದು ಇದ್ದರೆ, ಒಂದು ವಿಧಾನ ಎಂಬುದನ್ನು ತಂದರೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭ. ಸಿದ್ದರಾಮಯ್ಯನವರು ಈಗ ನಾಡಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ. ಅವರು, ‘ಚೀನಾದ ಹಾಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರಸ್ತೆಗಳು ಏಕೆ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಕೇಳಬಾರದು. ಅವರಿಗೆ ನಾವು ಕೇಳಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ಈಗ ಅವರು ಉತ್ತರ ಹೇಳುವ ಮತ್ತು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರೆ.

ಬರಹ ಇಷ್ಟವಾಯಿತೆ?

  • 0

    Happy
  • 0

    Amused
  • 0

    Sad
  • 0

    Frustrated
  • 0

    Angry