7

ಮೌನ ಬಂಗಾರ

ಗುರುರಾಜ ಕರಜಗಿ
Published:
Updated:

ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮದತ್ತ ರಾಜನಾಗಿದ್ದಾಗ ಬೋಧಿಸತ್ವ ರಾಜನ ಆಸ್ಥಾನದ ವಿದ್ವಾಂಸನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದ. ಅವನು ಮುಂದೆ ಮಹಾಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿ ರಾಜನ ಪ್ರಧಾನ ಸಲಹೆಗಾರನಾದ. ರಾಜ ತುಂಬ ಒಳ್ಳೆಯವ; ಆದರೆ ವಾಚಾಳಿ. ಅವನು ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರೆ ಮತ್ತಾರಿಗೂ ಮಾತನಾಡುವ ಅವಕಾಶವಿರಲಿಲ್ಲ. ಯಾರು ಏನು ಹೇಳಿದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಅವನದೊಂದು ಮಾತು ಇರಲೇಬೇಕು. ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿಯಂತೂ ಅವನು ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಸಾಕು ಎನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನು ರಾಜನಾದ್ದರಿಂದ ಏನೂ ಹೇಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಬೋಧಿಸತ್ವ ಅವನಿಗೆ ಈ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲು ಅವಕಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ.

ವಾರಾಣಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಾಡು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಆಮೆ. ಸೌಮ್ಯ ಸ್ವಭಾವದ ಆಮೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ವಯಸ್ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ವಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಮಾತನಾಡುವ ಚಪಲ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಒಮ್ಮೆ ಕಾಡಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಅಪರೂಪದ ಬಂಗಾರಬಣ್ಣದ ಬಾತುಕೋಳಿಗಳು ಬಂದವು. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ತುಂಬ ಚೆಲುವಾದವು ಮತ್ತು ಬಲಿಷ್ಠವಾದವುಗಳು. ಆ ಬಾತುಕೋಳಿಗಳಿಗೆ ಆಮೆಯ ಮೇಲೆ ತುಂಬ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವ. ಬೇರೆ ಬಾತುಕೋಳಿಗಳು ಹಾರಿಹೋದರೂ ಇವೆರಡೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕೆಲಕಾಲ ಉಳಿದವು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಆಮೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಮಾತು. ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಆಮೆಯ ಮಾತು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು ಎನ್ನಿಸಿದರೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಾಳಿಕೊಂಡಿದ್ದವು.

ಒಂದು ದಿನ ಅವೆರಡೂ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಆಮೆಯ ಕಡೆಗೆ ಬಂದು ಹೇಳಿದವು. ‘ಅಯ್ಯಾ, ಈಗ ನಾವು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಹೊರಡಬೇಕು. ಅದು ಇರುವುದು ಹಿಮಾಲಯದಲ್ಲಿ. ಚಿತ್ತಕೂಟ ಪರ್ವತದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮದೊಂದು ಬಂಗಾರದ ಗುಹೆ ಇದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನೂ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ನಮಗೆ. ಬರುತ್ತೀಯಾ?’

‘ಬರಬಹುದೇನೋ. ಆದರೆ ನಾನಲ್ಲಿಗೆ ತಲುಪುವುದು ಹೇಗೆ?’

‘ಅಯ್ಯಾ, ನೀನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬರುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ನಾವು ಒಂದು ದಾರಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಕರಾರು. ನೀನು ಮಾತನಾಡುವುದು ಹೆಚ್ಚು. ನಾವು ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡುವಾಗ ನೀನು ಒಂದು ಮಾತೂ ಆಡಕೂಡದು’ ಎಂದವು ಬಾತುಕೋಳಿಗಳು. ಅಮೆ ಒಪ್ಪಿತು.

ಆಗ ಒಂದು ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ತಂದು ಬಾತುಕೋಳಿಗಳು ಎರಡೂ ತುದಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಚುಂಚಿನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಮೆಗೆ ಕಡ್ಡಿಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕಚ್ಚಿ ಹಿಡಿಯಲು ಹೇಳಿದವು. ಅದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಾಗ ಬಾತುಕೋಳಿಗಳು ಮೇಲೆ ಹಾರಿದವು. ಕೆಳಗಿದ್ದ ಜನ ಈ ವಿಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಟ್ಟರು. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾರುವ ಪ್ರಥಮ ಅನುಭವ ಪಡೆದ ಆಮೆಗೆ ಅತೀವ ಸಂತೋಷವಾಗಿತ್ತು.

ಬಾತುಕೋಳಿಗಳು ಹಾರುತ್ತ ಅರಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಬಂದವು. ಕೆಳಗಿದ್ದ ಅರಮನೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷವಾದ ಆಮೆ ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ಏನದ್ಭುತ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅದು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದು ಚಿಪ್ಪೊಡೆದು ಸತ್ತು ಹೋಯಿತು. ರಾಜಪರಿವಾರ ಇದನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಾಗ ರಾಜ ಕೇಳಿದ, ‘ಇದು ಆದದ್ದು ಹೇಗೆ?’ ಈಗ ಬೋಧಿಸತ್ವನಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯಿತು. ‘ಸ್ವಾಮಿ, ಬೇಡದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರ ಫಲ ಇದು. ನಾವು ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕೋ, ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಮಾತನಾಡಬೇಕು. ಅದರಲ್ಲೂ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರು ಹತ್ತು ಮಾತು ಬೇಕಾದಾಗ ನಾಲ್ಕೇ ಮಾತನಾಡಬೇಕು. ಇಪ್ಪತ್ತು ಮಾತನಾಡಿದರೆ ತೂಕ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ.’ 
ರಾಜನಿಗೆ ಈ ಮಾತು ತನಗೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ತನ್ನನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡ.

ಇದು ನಮಗೂ ಅನ್ವಯ. ಮಾತು ಮಿತಿಯಾಗಿರಲಿ. ಅದಕ್ಕೇ ಹಿರಿಯರು ಹೇಳಿದ್ದು, ಮಾತು ಬೆಳ್ಳಿ, ಮೌನ ಬಂಗಾರ. ಮಾತಿನ ಬೆಲೆಯರಿತು ಬಾಳು ಅರಳಲಿ.

ಬರಹ ಇಷ್ಟವಾಯಿತೆ?

  • 39

    Happy
  • 7

    Amused
  • 0

    Sad
  • 1

    Frustrated
  • 1

    Angry

Comments:

0 comments

Write the first review for this !