<p>ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು, ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಬರಹಗಳು, ಒಂದೇ ಅಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಹೊಯ್ದಂತಿರುವ ನುಣುಪಾದ ಚಿತ್ರಗಳು, ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜತೆಯನ್ನೇ ಅಣಕಿಸುವಂತಹ ನಿರ್ಜೀವ ಕಂಟೆಂಟ್ಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುತ್ತಿವೆ. ಕೇವಲ 2 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಜಗತ್ತಿಗೂ ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಲೋಕಕ್ಕೂ ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಮುಕ್ತವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ, ಗೀಚುತ್ತಿದ್ದ, ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯರ ಜಾಗವನ್ನು ಈಗ ಯಂತ್ರಗಳು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಇಡೀ ಡಿಜಿಟಲ್ ವಲಯ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದಂತಹ ಭೀಕರ ಏಕತಾನತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದೆ. ಯಾವುದೇ ವೆಬ್ಸೈಟ್ ತೆರೆದರೂ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಫೀಡ್ ನೋಡಿದರೂ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ತರಹದ ಭಾಷೆ, ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ವಿನ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳೇ ಇಲ್ಲದ ಅಕ್ಷರಗಳ ಗುಡ್ಡೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ.</p><p>ಈ ಏಕತಾನತೆ ಕೇವಲ ಭಾಷೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ದೃಷ್ಟಿಗೋಚರ ಕಲೆಯಲ್ಲೂ ಇದು ಎದ್ದುಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಿತ್ರ ಕೂಡ ಅತಿರಂಜಿತ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ, ದೋಷರಹಿತವಾದ ಬೆಳಕಿನ ಸಂಯೋಜನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಇವು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಒಂದೆರಡು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಕಾಲ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಜೀವಂತಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬ ಕುಂಚ ಹಿಡಿದು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವಾಗ ಆಗುವ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ತಪ್ಪುಗಳು, ಆತನ ಆ ಕ್ಷಣದ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಬಣ್ಣಗಳ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿನ ವೈಯಕ್ತಿಕತೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಲೆಯ ಜೀವನಾಡಿಗಳು. ಆದರೆ ಯಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲ, ಅವು ಕೇವಲ ತಮಗೆ ನೀಡಲಾದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ದತ್ತಾಂಶಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ಯಾವುದರ ಪಕ್ಕ ಯಾವ ಪಿಕ್ಸೆಲ್ ಅಥವಾ ಪದ ಬಂದರೆ ಸರಿಯಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗಣಿತದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದೇ ಮುಖವಾಡ ತೊಟ್ಟ ನಕಲಿ ಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಕಾರ್ಖಾನೆಯಂತಾಗಿದೆ.</p><p>ನಾವು ಮಾಹಿತಿಯ ಸಮೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದು ಸದ್ಯದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಭ್ರಮೆ. ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಪುಟಗಳ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿಡಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಆ ಮಾಹಿತಿಯ ಆಳವೆಷ್ಟು ಎಂದು ಕೆದಕಿದರೆ ಸಿಗುವುದು ಬಹುಪಾಲು ಶೂನ್ಯ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಹೊಸದೇನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮನುಕುಲ ಈವರೆಗೆ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಶೇಖರಿಸಿಟ್ಟಿರುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನೇ ಕಡೆದು, ಅದನ್ನೇ ತಿರುಚಿ ಹೊಸ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೈಗಿಡುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹೋಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ಈಗ ಯಂತ್ರ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕಂಟೆಂಟನ್ನು ಓದಿಯೇ ಮತ್ತೊಂದು ಯಂತ್ರ ತರಬೇತಿ ಪಡೆಯುವಂತಹ ವಿಷವರ್ತುಲ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಸ್ವಂತಿಕೆ, ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳು ಡಿಜಿಟಲ್ ಲೋಕದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ.</p>.ಟೆಕ್ ಥೆರಪಿ: ರಿಲ್ಯಾಕ್ಸ್ ಆಗುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಾವೇಕೆ ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ?.ಟೆಕ್ ಥೆರಪಿ: ಅಲ್ಗಾರಿದಮ್ಗಳ ಮಾಯಾಜಾಲಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುವ ಮುನ್ನ ಇದನ್ನೋದಿ!.<p>ಭಾಷೆಯ ಮಟ್ಟಿಗಂತೂ ಈ ಕೃತಕತೆಯ ಆಕ್ರಮಣ ಅತಂಕಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪದಗಳ ಬಳಕೆ, ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ವಾಕ್ಯರಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ಸಭ್ಯತೆಯ ಮುಖವಾಡ ಹೊತ್ತ ಬರಹಗಳು ಓದುಗರಿಗೆ ಬೇಸರ ತರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬ ಬರೆಯುವಾಗ ಆತನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸೊಗಡು ಇರುತ್ತದೆ, ಆಡುಭಾಷೆಯ ಲಯವಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆತನದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶೈಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಬರಹಗಳನ್ನು ನುಂಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದಿರುವ ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು, ಎಲ್ಲರ ಭಾಷೆಯನ್ನೂ ಅರೆದು ಒಂದು ಸರಾಸರಿ, ನೀರಸ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಕರಣದ ದೋಷಗಳಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟುವ ಜೀವಂತಿಕೆ ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ.</p><p>ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಹುಡುಕಾಟದ ಯಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಬರೆಯಲಾಗುವ ತಾಂತ್ರಿಕ ಬರಹಗಳ ನಡುವಿನ ಕಾದಾಟವು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಅನ್ನು ಒಂದು ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಂತ್ರಗಳು ಯಂತ್ರಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ, ಕೇವಲ ಕ್ಲಿಕ್ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶದ ಲೇಖನಗಳೇ ಇಂದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿವೆ. ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿರುವ ಓದುಗನಿಗೆ ಈ ಕೃತಕ ಮಾಹಿತಿಯ ಮಹಾಪೂರದಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ನೈಜ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವುದೇ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಸವಾಲಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ಇದು ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವೀಕರಣವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮಾಹಿತಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಯಾಂತ್ರೀಕರಣ.</p><p>ಈ ಬೃಹತ್ ಕೃತಕತೆಯ ಆವರಣವನ್ನು ಒಡೆದು ಹೊರಬರುವುದು ಮತ್ತು ಹೊಸದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಇಂದು ಮನುಕುಲದ ಮುಂದಿರುವ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ಇತಿಹಾಸದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಮರುಶೋಧಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಂತ್ರಗಳು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗ, ಕರಕುಶಲ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಅದೇ ರೀತಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಬಂದಾಗ ಚಿತ್ರಕಲೆ ತನ್ನ ನೈಜತೆಯ ಹಾದಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಮೂರ್ತತೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಳಿತು. ಯಂತ್ರ ಮಾಡಲಾಗದ್ದನ್ನು ಕಲಾವಿದರು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದರು. ಈಗ ಬರವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಂಟೆಂಟ್ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸರದಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿದೆ.</p><p>ಯಂತ್ರಗಳು ನಿಖರವಾಗಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಕರಣಬದ್ಧವಾಗಿ ಬರೆಯಬಲ್ಲವು, ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವವಿಲ್ಲ. ಸೋಲು, ಗೆಲುವು, ನೋವು, ನಲಿವುಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಈ ಅನುಭವಗಳೇ ಮನುಷ್ಯನ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಅಡಿಪಾಯ. ನಾವು ಯಂತ್ರಗಳ ಜೊತೆ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಾವು ಕೈಬಿಡಬೇಕು. ಒಂದು ಲೇಖನವನ್ನು ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮುಂದೆ ನಾವು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕೂತು ಬರೆಯುವುದರ ಅರ್ಥವೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ನಾವು ಬರೆಯುವ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮತನವಿರುತ್ತದೆ, ನಮ್ಮ ಪರಿಸರದ ಆಗುಹೋಗುಗಳಿರುತ್ತವೆ, ನಮ್ಮದೇ ಆದ ವ್ಯಂಗ್ಯ, ವಿಮರ್ಶೆ ಮತ್ತು ಆಕ್ರೋಶಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಯಾವ ಗಣಿತದ ಸೂತ್ರವೂ ನಕಲು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.</p><p>ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಪದಗಳ ಜೋಡಣೆ ಅಥವಾ ಬಣ್ಣಗಳ ಮಿಶ್ರಣ ಎಂದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಭಾವಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಹುಟ್ಟುವುದು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮುರಿಯುವಲ್ಲಿ, ಹೊಸ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವಲ್ಲಿ. ಮನುಷ್ಯನ ಮೆದುಳು ತರ್ಕಬದ್ಧವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ತರ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಲ್ಲದು. ಅಸಂಬದ್ಧ ಎನಿಸುವ ಎರಡು ಭಿನ್ನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಹೊಸದೊಂದು ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲದು. ಯಂತ್ರಗಳು ಕೇವಲ ಹಿಂದಿನ ದತ್ತಾಂಶಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಊಹಿಸುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು, ಕಲ್ಪನೆಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಾರಾಟ ನಡೆಸಲಾರವು.</p>.ಟೆಕ್ ಥೆರಪಿ: ಮಲ್ಟಿ ಟಾಸ್ಕಿಂಗ್ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತಿ ಎಂದು?.ಟೆಕ್ ಥೆರಪಿ: ಎಐ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಗೆ ಬರವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಬಿಲ್ ಕಟ್ಟುವವರಾರು?.<p>ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ಮೀರುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಅಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದು. ಅತಿಯಾದ ನುಣುಪಾದ ವಸ್ತುಗಳು ಬೇಗನೆ ಬೇಸರ ತರಿಸುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಬರಹದಲ್ಲಿರುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶೈಲಿ, ಆತನ ಯೋಚನಾ ಲಹರಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ತಿರುವುಗಳು ಇವೇ ಓದುಗರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ನಿಜವಾದ ಅಂಶಗಳು. ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಅಸಲಿಯತ್ತಿಗೆ ಎಂದಿಗಿಂತಲೂ ಈಗ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಡಿಕೆ ಬರಲಿದೆ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹೂವುಗಳೇ ತುಂಬಿರುವಾಗ, ಒಂದು ನೈಜ ಹೂವಿನ ಪರಿಮಳ ಎಷ್ಟೇ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದ್ದರೂ ಅದು ತಕ್ಷಣ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.</p><p>ಇಂದಿನ ಬರಹಗಾರರು, ಪತ್ರಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಕಂಟೆಂಟ್ ಕ್ರಿಯೇಟರ್ಗಳು ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುವುದು ಈಗ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಯಂತ್ರಗಳು ನಮಗಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇರುವುದು ಆ ಮಾಹಿತಿಗೆ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದರಲ್ಲಿ. ಒಂದು ಘಟನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ, ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮನುಷ್ಯನ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬಲ್ಲದು. ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಯೇ ನಮ್ಮ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಬಂಡವಾಳ.</p><p>ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆಹಾಕುವ, ಕರಡು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಸಾಧನವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡಬೇಕು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಮನುಷ್ಯನ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ ಮತ್ತು ಅನುಭವದ ಲೇಪನವಿಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ಓದುಗರಿಗೆ ಮಾಡುವ ದ್ರೋಹ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಗೆ ನಾವೇ ತೋರುವ ಅಗೌರವ. ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು, ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಲು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಒಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಅದನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ಗಮ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು.</p><p>ಕಲೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಇದೇ ಸತ್ಯ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಯಂತ್ರಗಳು ಅದ್ಭುತವಾದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಆ ಚಿತ್ರದ ಹಿಂದಿನ ಕಥೆಯನ್ನು, ಆ ಕಥೆಯ ಹಿಂದಿನ ನೋವನ್ನು ಅಥವಾ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನೇ ಬೇಕು. ಕಲೆ ಕೇವಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆನಂದ ನೀಡುವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ, ಅದು ನೋಡುಗನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚಲನ ಮೂಡಿಸುವ ಒಂದು ಮಾಧ್ಯಮ. ಯಂತ್ರದ ಕುಂಚದಿಂದ ಮೂಡಿದ ಕಲೆಗೆ ಆತ್ಮವಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ಬಣ್ಣಗಳ ಮತ್ತು ಆಕಾರಗಳ ಜೋಡಣೆ ಮಾತ್ರ. ಈ ನಿಖರತೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುವ ತಾಕತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಾಳದ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ.</p><p>ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಜಗತ್ತು ಎರಡು ಸ್ಪಷ್ಟ ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಒಡೆಯಲಿದೆ. ಒಂದು, ಯಂತ್ರಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಉಚಿತ ಕಂಟೆಂಟ್ಗಳ ಗುಡ್ಡೆ; ಮತ್ತೊಂದು, ಮನುಷ್ಯರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ, ಅಧಿಕೃತವಾದ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹವಾದ ಪ್ರೀಮಿಯಂ ಕಂಟೆಂಟ್. ಓದುಗರು ಮತ್ತು ನೋಡುಗರು ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಏಕತಾನತೆಯಿಂದ ಬೇಸತ್ತು, ಅಪ್ಪಟ ಮನುಷ್ಯನ ಅನುಭವದ ಕಥೆಗಳಿಗಾಗಿ, ನೈಜ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಮನುಷ್ಯನ ಸೃಜನಶೀಲತೆಗೆ ಹಿಂದೆಂದೂ ಇಲ್ಲದ ಬೇಡಿಕೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಆ ಕಾಲಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಈಗಲೇ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.</p><p>ಈ ಸವಾಲನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ನಾವು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಿದೆ. ನಮ್ಮ ಓದಿನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ, ಭಿನ್ನ-ವಿಭಿನ್ನ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯಬೇಕಿದೆ, ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ದಕ್ಕುವ ಅನುಭವಗಳೇ ನಮ್ಮ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಇಂಧನ. ಯಂತ್ರಗಳು ಸರ್ವರ್ ರೂಮ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ದತ್ತಾಂಶ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಮಳೆಯ ಹನಿ ಮೈಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗಿನ ಅನುಭವವಾಗಲಿ, ಬಿಸಿಲಿನ ಬೇಗೆಯಾಗಲಿ, ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯಾಗಲಿ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ನೈಜ ಅನುಭವಗಳೇ ನಮ್ಮ ಕಂಟೆಂಟ್ನ ಜೀವಾಳವಾಗಬೇಕು.</p><p>ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಬೃಹತ್ ಏಕತಾನತೆಯ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಒಡೆದು, ಅಪ್ಪಟ ಮಾನವೀಯ ಸಂವೇದನೆಗಳ, ವಿಶಿಷ್ಟ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಹೊಸ ಕಿಟಕಿಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವುದು ಇಂದಿನ ತುರ್ತು. ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಯಂತ್ರದ ನಡುವಿನ ಓಟದಲ್ಲಿ, ನಾವು ಯಂತ್ರಗಳು ಆಡುವ ಆಟವನ್ನು ಆಡಬಾರದು. ಬದಲಾಗಿ, ಯಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥವೇ ಆಗದ ಹೊಸ ಆಟವನ್ನು ನಾವು ಶುರು ಮಾಡಬೇಕು. ನಮ್ಮ ದೋಷಗಳನ್ನು, ನಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟತೆಯನ್ನು, ನಮ್ಮ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಈ ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮೀರಿದ ಹೊಸತನದ ಈ ಹಂಬಲವೇ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ಮತ್ತು ಅದೇ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಉಳಿವಿನ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗ.</p>.ಟೆಕ್ ಥೆರಪಿ: ನಮ್ಮನ್ನೇ ‘ಉತ್ಪನ್ನ’ವಾಗಿಸುವ ಟೆಕ್ ದೈತ್ಯರ ಅಸಲಿಯತ್ತು ಗೊತ್ತೇ?.ಟೆಕ್ ಥೆರಪಿ: ಹುಡುಕಾಟದ ಹೊಸ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಎಐ ಗೆಳೆಯ!.<div><p><strong>ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಆ್ಯಪ್ ಇಲ್ಲಿದೆ: <a href="https://play.google.com/store/apps/details?id=com.tpml.pv">ಆಂಡ್ರಾಯ್ಡ್ </a>| <a href="https://apps.apple.com/in/app/prajavani-kannada-news-app/id1535764933">ಐಒಎಸ್</a> | <a href="https://whatsapp.com/channel/0029Va94OfB1dAw2Z4q5mK40">ವಾಟ್ಸ್ಆ್ಯಪ್</a>, <a href="https://www.twitter.com/prajavani">ಎಕ್ಸ್</a>, <a href="https://www.fb.com/prajavani.net">ಫೇಸ್ಬುಕ್</a> ಮತ್ತು <a href="https://www.instagram.com/prajavani">ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ</a>ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ.</strong></p></div>
<p>ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟರೆ ಸಾಕು, ಎಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೂ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಬರಹಗಳು, ಒಂದೇ ಅಚ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಹೊಯ್ದಂತಿರುವ ನುಣುಪಾದ ಚಿತ್ರಗಳು, ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜತೆಯನ್ನೇ ಅಣಕಿಸುವಂತಹ ನಿರ್ಜೀವ ಕಂಟೆಂಟ್ಗಳು ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುತ್ತಿವೆ. ಕೇವಲ 2 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಜಗತ್ತಿಗೂ ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಲೋಕಕ್ಕೂ ಅಜಗಜಾಂತರ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಿದೆ. ಮುಕ್ತವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ, ಗೀಚುತ್ತಿದ್ದ, ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮನುಷ್ಯರ ಜಾಗವನ್ನು ಈಗ ಯಂತ್ರಗಳು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಇಡೀ ಡಿಜಿಟಲ್ ವಲಯ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದಂತಹ ಭೀಕರ ಏಕತಾನತೆಗೆ ಸಿಲುಕಿದೆ. ಯಾವುದೇ ವೆಬ್ಸೈಟ್ ತೆರೆದರೂ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಫೀಡ್ ನೋಡಿದರೂ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ತರಹದ ಭಾಷೆ, ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ವಿನ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಭಾವನೆಗಳೇ ಇಲ್ಲದ ಅಕ್ಷರಗಳ ಗುಡ್ಡೆಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ.</p><p>ಈ ಏಕತಾನತೆ ಕೇವಲ ಭಾಷೆಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ದೃಷ್ಟಿಗೋಚರ ಕಲೆಯಲ್ಲೂ ಇದು ಎದ್ದುಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಿತ್ರ ಕೂಡ ಅತಿರಂಜಿತ ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ, ದೋಷರಹಿತವಾದ ಬೆಳಕಿನ ಸಂಯೋಜನೆಯಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಇವು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಒಂದೆರಡು ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಕಾಲ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡಿದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಜೀವಂತಿಕೆ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬ ಕುಂಚ ಹಿಡಿದು ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವಾಗ ಆಗುವ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ತಪ್ಪುಗಳು, ಆತನ ಆ ಕ್ಷಣದ ಮನಸ್ಥಿತಿ, ಬಣ್ಣಗಳ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿನ ವೈಯಕ್ತಿಕತೆ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಕಲೆಯ ಜೀವನಾಡಿಗಳು. ಆದರೆ ಯಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲ, ಅವು ಕೇವಲ ತಮಗೆ ನೀಡಲಾದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ದತ್ತಾಂಶಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ, ಯಾವುದರ ಪಕ್ಕ ಯಾವ ಪಿಕ್ಸೆಲ್ ಅಥವಾ ಪದ ಬಂದರೆ ಸರಿಯಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗಣಿತದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದೇ ಮುಖವಾಡ ತೊಟ್ಟ ನಕಲಿ ಪ್ರತಿಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವ ಕಾರ್ಖಾನೆಯಂತಾಗಿದೆ.</p><p>ನಾವು ಮಾಹಿತಿಯ ಸಮೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬುದು ಸದ್ಯದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಭ್ರಮೆ. ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಪುಟಗಳ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿಡಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಆ ಮಾಹಿತಿಯ ಆಳವೆಷ್ಟು ಎಂದು ಕೆದಕಿದರೆ ಸಿಗುವುದು ಬಹುಪಾಲು ಶೂನ್ಯ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ತಾನಾಗಿಯೇ ಹೊಸದೇನನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮನುಕುಲ ಈವರೆಗೆ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಶೇಖರಿಸಿಟ್ಟಿರುವ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನೇ ಕಡೆದು, ಅದನ್ನೇ ತಿರುಚಿ ಹೊಸ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕೈಗಿಡುತ್ತಿದೆ. ಇದು ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಹೋಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ಈಗ ಯಂತ್ರ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಕಂಟೆಂಟನ್ನು ಓದಿಯೇ ಮತ್ತೊಂದು ಯಂತ್ರ ತರಬೇತಿ ಪಡೆಯುವಂತಹ ವಿಷವರ್ತುಲ ಶುರುವಾಗಿದೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಸ್ವಂತಿಕೆ, ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳು ಡಿಜಿಟಲ್ ಲೋಕದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ.</p>.ಟೆಕ್ ಥೆರಪಿ: ರಿಲ್ಯಾಕ್ಸ್ ಆಗುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಾವೇಕೆ ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ?.ಟೆಕ್ ಥೆರಪಿ: ಅಲ್ಗಾರಿದಮ್ಗಳ ಮಾಯಾಜಾಲಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುವ ಮುನ್ನ ಇದನ್ನೋದಿ!.<p>ಭಾಷೆಯ ಮಟ್ಟಿಗಂತೂ ಈ ಕೃತಕತೆಯ ಆಕ್ರಮಣ ಅತಂಕಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಪದಗಳ ಬಳಕೆ, ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ವಾಕ್ಯರಚನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ಸಭ್ಯತೆಯ ಮುಖವಾಡ ಹೊತ್ತ ಬರಹಗಳು ಓದುಗರಿಗೆ ಬೇಸರ ತರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬ ಬರೆಯುವಾಗ ಆತನ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸೊಗಡು ಇರುತ್ತದೆ, ಆಡುಭಾಷೆಯ ಲಯವಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆತನದೇ ಆದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶೈಲಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಬರಹಗಳನ್ನು ನುಂಗಿ ನೀರು ಕುಡಿದಿರುವ ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು, ಎಲ್ಲರ ಭಾಷೆಯನ್ನೂ ಅರೆದು ಒಂದು ಸರಾಸರಿ, ನೀರಸ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಕರಣದ ದೋಷಗಳಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಟ್ಟುವ ಜೀವಂತಿಕೆ ಖಂಡಿತಾ ಇಲ್ಲ.</p><p>ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಹುಡುಕಾಟದ ಯಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಬರೆಯಲಾಗುವ ತಾಂತ್ರಿಕ ಬರಹಗಳ ನಡುವಿನ ಕಾದಾಟವು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಅನ್ನು ಒಂದು ಕಸದ ತೊಟ್ಟಿಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಂತ್ರಗಳು ಯಂತ್ರಗಳಿಗಾಗಿಯೇ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ, ಕೇವಲ ಕ್ಲಿಕ್ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶದ ಲೇಖನಗಳೇ ಇಂದು ಎಲ್ಲೆಡೆ ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿವೆ. ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನದ ಹುಡುಕಾಟದಲ್ಲಿರುವ ಓದುಗನಿಗೆ ಈ ಕೃತಕ ಮಾಹಿತಿಯ ಮಹಾಪೂರದಲ್ಲಿ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ನೈಜ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವುದೇ ಒಂದು ಬೃಹತ್ ಸವಾಲಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ಇದು ಮಾಹಿತಿಯ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವೀಕರಣವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮಾಹಿತಿಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಯಾಂತ್ರೀಕರಣ.</p><p>ಈ ಬೃಹತ್ ಕೃತಕತೆಯ ಆವರಣವನ್ನು ಒಡೆದು ಹೊರಬರುವುದು ಮತ್ತು ಹೊಸದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದು ಇಂದು ಮನುಕುಲದ ಮುಂದಿರುವ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು. ಇತಿಹಾಸದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹೊಸ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಮರುಶೋಧಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಂತ್ರಗಳು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗ, ಕರಕುಶಲ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಅದೇ ರೀತಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳು ಬಂದಾಗ ಚಿತ್ರಕಲೆ ತನ್ನ ನೈಜತೆಯ ಹಾದಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಮೂರ್ತತೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಳಿತು. ಯಂತ್ರ ಮಾಡಲಾಗದ್ದನ್ನು ಕಲಾವಿದರು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಿದರು. ಈಗ ಬರವಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಂಟೆಂಟ್ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸರದಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿದೆ.</p><p>ಯಂತ್ರಗಳು ನಿಖರವಾಗಿ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಕರಣಬದ್ಧವಾಗಿ ಬರೆಯಬಲ್ಲವು, ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಬದುಕಿನ ಅನುಭವವಿಲ್ಲ. ಸೋಲು, ಗೆಲುವು, ನೋವು, ನಲಿವುಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಈ ಅನುಭವಗಳೇ ಮನುಷ್ಯನ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಅಡಿಪಾಯ. ನಾವು ಯಂತ್ರಗಳ ಜೊತೆ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ನಾವು ಕೈಬಿಡಬೇಕು. ಒಂದು ಲೇಖನವನ್ನು ಸೆಕೆಂಡುಗಳಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮುಂದೆ ನಾವು ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕೂತು ಬರೆಯುವುದರ ಅರ್ಥವೇನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ನಾವು ಬರೆಯುವ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮತನವಿರುತ್ತದೆ, ನಮ್ಮ ಪರಿಸರದ ಆಗುಹೋಗುಗಳಿರುತ್ತವೆ, ನಮ್ಮದೇ ಆದ ವ್ಯಂಗ್ಯ, ವಿಮರ್ಶೆ ಮತ್ತು ಆಕ್ರೋಶಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಇವುಗಳನ್ನು ಯಾವ ಗಣಿತದ ಸೂತ್ರವೂ ನಕಲು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.</p><p>ಸೃಜನಶೀಲತೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಪದಗಳ ಜೋಡಣೆ ಅಥವಾ ಬಣ್ಣಗಳ ಮಿಶ್ರಣ ಎಂದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಭಾವಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಸೃಜನಶೀಲತೆ ಹುಟ್ಟುವುದು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮುರಿಯುವಲ್ಲಿ, ಹೊಸ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುವಲ್ಲಿ. ಮನುಷ್ಯನ ಮೆದುಳು ತರ್ಕಬದ್ಧವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ, ತರ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಲ್ಲದು. ಅಸಂಬದ್ಧ ಎನಿಸುವ ಎರಡು ಭಿನ್ನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಹೊಸದೊಂದು ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲದು. ಯಂತ್ರಗಳು ಕೇವಲ ಹಿಂದಿನ ದತ್ತಾಂಶಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮುಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ಊಹಿಸುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು, ಕಲ್ಪನೆಯ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಾರಾಟ ನಡೆಸಲಾರವು.</p>.ಟೆಕ್ ಥೆರಪಿ: ಮಲ್ಟಿ ಟಾಸ್ಕಿಂಗ್ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತಿ ಎಂದು?.ಟೆಕ್ ಥೆರಪಿ: ಎಐ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಗೆ ಬರವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಬಿಲ್ ಕಟ್ಟುವವರಾರು?.<p>ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ಮೀರುವ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಅಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದು. ಅತಿಯಾದ ನುಣುಪಾದ ವಸ್ತುಗಳು ಬೇಗನೆ ಬೇಸರ ತರಿಸುತ್ತವೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಬರಹದಲ್ಲಿರುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶೈಲಿ, ಆತನ ಯೋಚನಾ ಲಹರಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ತಿರುವುಗಳು ಇವೇ ಓದುಗರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ನಿಜವಾದ ಅಂಶಗಳು. ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಅಸಲಿಯತ್ತಿಗೆ ಎಂದಿಗಿಂತಲೂ ಈಗ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಬೇಡಿಕೆ ಬರಲಿದೆ. ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹೂವುಗಳೇ ತುಂಬಿರುವಾಗ, ಒಂದು ನೈಜ ಹೂವಿನ ಪರಿಮಳ ಎಷ್ಟೇ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದ್ದರೂ ಅದು ತಕ್ಷಣ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.</p><p>ಇಂದಿನ ಬರಹಗಾರರು, ಪತ್ರಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಕಂಟೆಂಟ್ ಕ್ರಿಯೇಟರ್ಗಳು ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುವುದು ಈಗ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಯಂತ್ರಗಳು ನಮಗಿಂತ ವೇಗವಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ನಮ್ಮ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇರುವುದು ಆ ಮಾಹಿತಿಗೆ ವಿಮರ್ಶಾತ್ಮಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಒದಗಿಸುವುದರಲ್ಲಿ. ಒಂದು ಘಟನೆಯ ಹಿಂದಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸುವ, ಓದುಗನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮನುಷ್ಯನ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಬಲ್ಲದು. ಈ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂವೇದನೆಯೇ ನಮ್ಮ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಬಂಡವಾಳ.</p><p>ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ನಾವು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆಹಾಕುವ, ಕರಡು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸುವ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಸಾಧನವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡಬೇಕು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಮನುಷ್ಯನ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ ಮತ್ತು ಅನುಭವದ ಲೇಪನವಿಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು ಓದುಗರಿಗೆ ಮಾಡುವ ದ್ರೋಹ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಗೆ ನಾವೇ ತೋರುವ ಅಗೌರವ. ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು, ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಲು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಒಂದು ಮೆಟ್ಟಿಲಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಅದನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ಗಮ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು.</p><p>ಕಲೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲೂ ಇದೇ ಸತ್ಯ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಯಂತ್ರಗಳು ಅದ್ಭುತವಾದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಆ ಚಿತ್ರದ ಹಿಂದಿನ ಕಥೆಯನ್ನು, ಆ ಕಥೆಯ ಹಿಂದಿನ ನೋವನ್ನು ಅಥವಾ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನೇ ಬೇಕು. ಕಲೆ ಕೇವಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಆನಂದ ನೀಡುವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ, ಅದು ನೋಡುಗನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಚಲನ ಮೂಡಿಸುವ ಒಂದು ಮಾಧ್ಯಮ. ಯಂತ್ರದ ಕುಂಚದಿಂದ ಮೂಡಿದ ಕಲೆಗೆ ಆತ್ಮವಿರುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ಬಣ್ಣಗಳ ಮತ್ತು ಆಕಾರಗಳ ಜೋಡಣೆ ಮಾತ್ರ. ಈ ನಿಖರತೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲುವ ತಾಕತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಾಳದ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಇದೆ.</p><p>ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಜಗತ್ತು ಎರಡು ಸ್ಪಷ್ಟ ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಒಡೆಯಲಿದೆ. ಒಂದು, ಯಂತ್ರಗಳು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಉಚಿತ ಕಂಟೆಂಟ್ಗಳ ಗುಡ್ಡೆ; ಮತ್ತೊಂದು, ಮನುಷ್ಯರು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ, ಅಧಿಕೃತವಾದ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹವಾದ ಪ್ರೀಮಿಯಂ ಕಂಟೆಂಟ್. ಓದುಗರು ಮತ್ತು ನೋಡುಗರು ಈ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಏಕತಾನತೆಯಿಂದ ಬೇಸತ್ತು, ಅಪ್ಪಟ ಮನುಷ್ಯನ ಅನುಭವದ ಕಥೆಗಳಿಗಾಗಿ, ನೈಜ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹುಡುಕಾಟ ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಗ ಮನುಷ್ಯನ ಸೃಜನಶೀಲತೆಗೆ ಹಿಂದೆಂದೂ ಇಲ್ಲದ ಬೇಡಿಕೆ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಆ ಕಾಲಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ಈಗಲೇ ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.</p><p>ಈ ಸವಾಲನ್ನು ಎದುರಿಸಲು ನಾವು ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಜಗತ್ತನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಿದೆ. ನಮ್ಮ ಓದಿನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ, ಭಿನ್ನ-ವಿಭಿನ್ನ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯಬೇಕಿದೆ, ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡಬೇಕಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ದಕ್ಕುವ ಅನುಭವಗಳೇ ನಮ್ಮ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಇಂಧನ. ಯಂತ್ರಗಳು ಸರ್ವರ್ ರೂಮ್ಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ದತ್ತಾಂಶ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡಬಹುದು, ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಗೆ ಮಳೆಯ ಹನಿ ಮೈಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗಿನ ಅನುಭವವಾಗಲಿ, ಬಿಸಿಲಿನ ಬೇಗೆಯಾಗಲಿ, ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯಾಗಲಿ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಭೌತಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ನೈಜ ಅನುಭವಗಳೇ ನಮ್ಮ ಕಂಟೆಂಟ್ನ ಜೀವಾಳವಾಗಬೇಕು.</p><p>ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವ ಈ ಬೃಹತ್ ಏಕತಾನತೆಯ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಒಡೆದು, ಅಪ್ಪಟ ಮಾನವೀಯ ಸಂವೇದನೆಗಳ, ವಿಶಿಷ್ಟ ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಹೊಸ ಕಿಟಕಿಗಳನ್ನು ತೆರೆಯುವುದು ಇಂದಿನ ತುರ್ತು. ಮನುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಯಂತ್ರದ ನಡುವಿನ ಓಟದಲ್ಲಿ, ನಾವು ಯಂತ್ರಗಳು ಆಡುವ ಆಟವನ್ನು ಆಡಬಾರದು. ಬದಲಾಗಿ, ಯಂತ್ರಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥವೇ ಆಗದ ಹೊಸ ಆಟವನ್ನು ನಾವು ಶುರು ಮಾಡಬೇಕು. ನಮ್ಮ ದೋಷಗಳನ್ನು, ನಮ್ಮ ವಿಶಿಷ್ಟತೆಯನ್ನು, ನಮ್ಮ ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವ ಮೂಲಕ ಮಾತ್ರ ನಾವು ಈ ಏಕತಾನತೆಯನ್ನು ಮೀರಿ ನಿಲ್ಲಲು ಸಾಧ್ಯ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನು ಮೀರಿದ ಹೊಸತನದ ಈ ಹಂಬಲವೇ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ಮತ್ತು ಅದೇ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯದ ಉಳಿವಿನ ಏಕೈಕ ಮಾರ್ಗ.</p>.ಟೆಕ್ ಥೆರಪಿ: ನಮ್ಮನ್ನೇ ‘ಉತ್ಪನ್ನ’ವಾಗಿಸುವ ಟೆಕ್ ದೈತ್ಯರ ಅಸಲಿಯತ್ತು ಗೊತ್ತೇ?.ಟೆಕ್ ಥೆರಪಿ: ಹುಡುಕಾಟದ ಹೊಸ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಎಐ ಗೆಳೆಯ!.<div><p><strong>ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಆ್ಯಪ್ ಇಲ್ಲಿದೆ: <a href="https://play.google.com/store/apps/details?id=com.tpml.pv">ಆಂಡ್ರಾಯ್ಡ್ </a>| <a href="https://apps.apple.com/in/app/prajavani-kannada-news-app/id1535764933">ಐಒಎಸ್</a> | <a href="https://whatsapp.com/channel/0029Va94OfB1dAw2Z4q5mK40">ವಾಟ್ಸ್ಆ್ಯಪ್</a>, <a href="https://www.twitter.com/prajavani">ಎಕ್ಸ್</a>, <a href="https://www.fb.com/prajavani.net">ಫೇಸ್ಬುಕ್</a> ಮತ್ತು <a href="https://www.instagram.com/prajavani">ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ</a>ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ.</strong></p></div>