<div> <strong>ಸಹನಾ ಹೆಗಡೆ</strong><div> ‘ಬೇನ್, ಮಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಸೈಕಲ್ ತಗೊಂಡ್ರಲ್ಲ. ಹಳೆದನ್ನ ನಂಗೆ ಕೊಡಿ. ಪಗಾರದಲ್ಲಿ ಮುರಿದುಕೊಳ್ಳಿ.’ </div><div> ‘ಇನ್ನು ಸೈಕಲ್ನಲ್ಲೇ ಬರ್ತೀಯಾ ಹೇಗೆ?’<br /> </div><div> ಆರೇಳು ವರುಷಗಳಿಂದ ಮನೆಗೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ, 64–65 ವಯಸ್ಸಿನ ದೀವಾಲಿಬೇನ್ಗೆ ಛೇಡಿಸಿದ್ದೆ. </div><div> ‘ಇಲ್ಲ ಬೇನ್, ಅದು... ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗಳಿಗೆ.’</div><div> </div><div> ವಾರದ ಹಿಂದಷ್ಟಯೇ ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆ ಬಂದಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ, ಇದ್ದಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಹೊರಗೆ ನನ್ನ ಮಗಳ ಹಳೆ ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ನೇವರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳಲ್ಲ... ‘ಸರಿ, ತಗೊಂಡು ಹೋಗು’ ಎಂದುಬಿಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ‘ಸಾಹೇಬರನ್ನು ಕೇಳಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟೆ. <br /> </div><div> ರಾತ್ರಿಯೋ ಮರುದಿನವೋ ವಿಷಯವನ್ನು ಎತ್ತಿದ್ದೇ, ‘‘ಹೊಸ ಸೈಕಲ್ ತಗೋಂಡ್ವಲ್ಲ ಅವನು, ‘ಯಾವಾಗಾದ್ರೂ ಈ ಕಡೆ ಬರ್ತಾ ಹಳೆದನ್ನು ತಂದ್ಕೊಡಿ ಸಾರ್. ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ,’ ಅಂದಿದಾನೆ. ನೆನಪು ಮಾಡಿದ್ದು ಒಳ್ಳೇದಾಯ್ತು ನೋಡು” ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ನಿಂದ ಕಣ್ಣುಕೀಳದೇ ಹೇಳಿಯಾಯಿತು ಸಾಹೇಬರು.</div><div> </div><div> ವಾರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿಯೂ ಆಯಿತು. ಹೊಸ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯುತ್ತ ಬೀಗುತ್ತ ಮಗಳು, ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ತುಂಬ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಖುಷಿಪಡಬೇಕಾಗಿದ್ದ ನನಗೋ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಹೇಳಲಾರದ ಸಂಕಟ. </div><div> </div><div> ವರ್ಷ ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಉದ್ಯೋಗದ ನಿಮಿತ್ತ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಗುಜರಾತಿನ ಆನಂದ್ನಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ನಾವು, ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯನ್ನರಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದೆವು. ಶಾಲೆ, ಓದು, ಪರೀಕ್ಷೆ, ಆಟೋಟ, ಗೆಳೆಯ–ಗೆಳತಿಯರೆಂದು ಕಳೆದ ಮಕ್ಕಳು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಬಾಲ್ಯ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ಲಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು.</div><div> <br /> ಈಗ ಸೈಕಲ್, ಮನೆಯಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ನೆನಪಿಸುವುದೊಂದೇ ಅಲ್ಲ, ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಹುಗಿದ ಹಳೆಯ ನೋವೊಂದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೆದಕುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತದೆ.</div><div> ***</div><div> ‘ಯಾಕೋ ಸಂತೋಷ, ಇಷ್ಟು ಲೇಟು? ದಿನಾ ಹೀಗೇ ಮಾಡ್ತೀಯಾ’ ಅಂದು, ಬೆಳಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಾಹೇಬರ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಅಸಹನೆಯ ತಾಂಡವ.</div><div> ‘ದೂರದಿಂದ ಬರಬೇಕಲ್ಲ ಸರ್. ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಬಸ್ ಬರಲ್ಲ. ನಡಕೊಂಡೇ ಬರ್ಬೇಕು’ – ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ನಿಂದಾಗಿ ಸಾಹೇಬರ ತಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಿಸಿಯಾಗಲಿಕ್ಕಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿತಿರುವ ಕಾರ್ ಡ್ರೈವರ್, ಇಂತಹ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ನನಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಲ್ಲ.</div><div> </div><div> ಸಂಜೆ, ಕಾರಿನ ಕೀ ಇಡಲು ಬಂದವನಿಗೆ, ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ, ಮಗನ ದುಬಾರಿ ಬೆಲೆಯ ಗೇಯರ್ಡ್ ಸೈಕಲ್ನ ಕೀ ಕೊಟ್ಟು, ‘ತಗೊಂಡೋಗು. ನಾಳಿಂದ ಇದರಲ್ಲೇ ಬಾ. ಮಾರಬೇಡ ಅಷ್ಟೇ. ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಆದಮೇಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮಂದಿರು ಅವರಿವರು ಇದ್ದರೆ ಅವರಿಗೆ ಕೊಡು’ ಎಂದು ಕಳುಹಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. </div><div> </div><div> ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿಯ ಬಟ್ಟಲು ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಮಿನುಗಿದ ಕನಸಿಗೆ ಅಂದು ಇಷ್ಟೇ ಇಷ್ಟು ನೀರೆರೆಯಲಾರದೆ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ ಒದ್ದಾಡಿದ, ಇಂದಿನವೆರೆಗೂ ಅಪರಾಧಿ ಭಾವದಲ್ಲಿ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವ ನನಗೆ ಇಂದು, ಕೊಡುವ ಧೈರ್ಯ ಬಂದಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಅದೂ ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೇ.<br /> <br /> ಪ್ರತಿ ಪೈಸೆಗೂ ಬೆಲೆಯಿದೆ ಎನ್ನುವ, ಶ್ರಮದ ಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ನನಗೆ ಅಂದು ಆ ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತವೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಅದನ್ನು ಭರಿಸಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಂತಹುದೇನು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು? ಆಕಾಶವೇನೂ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ.<br /> <br /> ಒಬ್ಬ ದುಡಿಯುವ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವರ್ತನೆ ಹಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೇ? ಇಷ್ಟು ವರ್ಷದ ಮೇಲೆ, ಸಂಬಂಧವೇ ಇರದ ಇನ್ನಾರಿಗೋ ಸೈಕಲ್ ಕೊಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ಅಪರಾಧಿ ಭಾವದಿಂದ ಮುಕ್ತಳಾಗಿಬಿಡುವೆನೇ? ಒಳಗಣ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಇದು ಯಾವ ಮುಲಾಮು?<br /> </div><div> ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು. ಆ ಮಗುವಿನ ತಾಯಿಯೂ ಎಳೆಪ್ರಾಯದವಳೇ ಇದ್ದಳು. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಾನೇ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಿದೆ, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಸು ಅಂತ. ‘ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇದು ಕಷ್ಟ ಬೇನ್, ಹುಡುಗಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾದರೆ ಆಮೇಲೆ ಯಾರೂ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಲ್ಲ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು.<br /> <br /> ಆಗ ಹತ್ತೋ ಹನ್ನೊಂದೋ ವಯಸ್ಸಿನವಳಾಗಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಈಗಂತೂ ಅವಳು ಮೈತುಂಬ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು, ತಲೆತುಂಬ ಸೆರಗು ಹೊದ್ದು, ಗಂಡಸರ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಮುಸುಕೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ ತಾಯಿ, ಅಜ್ಜಿಯರನ್ನು ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೆ ಅನುಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಿರಬೇಕು.<br /> <br /> ಒಂದೆರಡು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿಯೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ತಾನು ಚಲಾಯಿಸಲಾರದ ಸೈಕಲ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತೆಗೆಸಿಕೊಡುವ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿರಬಹುದು. ದೇವರ ದಯೆಯಿಂದ ಉತ್ತಮ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅಂತಹದೊಂದು ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ತೆಗೆಸಿಕೊಟ್ಟಿರಲೂಬಹುದು. ಎಲ್ಲ ತಾಯಿಯರಂತೆ ಮಗಳ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ಕಂಡುಕೊಂಡಿರಲೂಬಹುದು. </div><div> </div><div> ಅಂತಹ ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ, ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳ ಸೈಕಲ್ ಚಲಾಯಿಸುವ ಆಸೆಗೆ, ಅದರಿಂದಾಗಿ ದೊರೆಯಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಖುಷಿಗೆ ಎಂತಹ ಮಹತ್ವ ಇದ್ದಿರಬಹುದು? ನನ್ನಂತೆ ಬದುಕಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿರುವ ಯಾರೂ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅದರ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.<br /> </div><div> ಕಾರು, ಸ್ಕೂಟರ್ಗಳನ್ನು ಚಲಾಯಿಸುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಒಂದು ರೀತಿಯ liberating feeling ಅನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರಂತೆ. ಸೈಕಲ್ ಚಲಾಯಿಸಲು ಆಸೆಪಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಗೆ ಅದು ಒಂದು ಬಾಲಸಹಜ ಬಯಕೆಯಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅವಕುಂಠನ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲೇ ಬದುಕನ್ನು ಪೂರಾ ಕಳೆದ, ಕಳೆಯಲಿರುವ ಅವಳ ತಾಯಿಗೋ ಅಜ್ಜಿಗೋ ಮಗಳ, ಮೊಮ್ಮಗಳ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿಯು ಅಂತಹದೊಂದು liberating ಕ್ಷಣದ ಅನುಭವವನ್ನು ತಂದುಕೊಡಲಿತ್ತೇ?</div><div> </div><div> ಸೈಕಲ್, ಸ್ಕೂಟರ್, ಕಾರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಚಲಾಯಿಸಿಯೂ ಆರ್ಥಿಕ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಬಲತೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದೂ ನಾನು ಇಂದಿಗೂ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಆ liberating ಕ್ಷಣವಾದರೂ ಯಾವುದು?’</div><div> </div></div>.<div><p><strong>ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಆ್ಯಪ್ ಇಲ್ಲಿದೆ: <a href="https://play.google.com/store/apps/details?id=com.tpml.pv">ಆಂಡ್ರಾಯ್ಡ್ </a>| <a href="https://apps.apple.com/in/app/prajavani-kannada-news-app/id1535764933">ಐಒಎಸ್</a> | <a href="https://whatsapp.com/channel/0029Va94OfB1dAw2Z4q5mK40">ವಾಟ್ಸ್ಆ್ಯಪ್</a>, <a href="https://www.twitter.com/prajavani">ಎಕ್ಸ್</a>, <a href="https://www.fb.com/prajavani.net">ಫೇಸ್ಬುಕ್</a> ಮತ್ತು <a href="https://www.instagram.com/prajavani">ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ</a>ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ.</strong></p></div>
<div> <strong>ಸಹನಾ ಹೆಗಡೆ</strong><div> ‘ಬೇನ್, ಮಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಸೈಕಲ್ ತಗೊಂಡ್ರಲ್ಲ. ಹಳೆದನ್ನ ನಂಗೆ ಕೊಡಿ. ಪಗಾರದಲ್ಲಿ ಮುರಿದುಕೊಳ್ಳಿ.’ </div><div> ‘ಇನ್ನು ಸೈಕಲ್ನಲ್ಲೇ ಬರ್ತೀಯಾ ಹೇಗೆ?’<br /> </div><div> ಆರೇಳು ವರುಷಗಳಿಂದ ಮನೆಗೆಲಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ, 64–65 ವಯಸ್ಸಿನ ದೀವಾಲಿಬೇನ್ಗೆ ಛೇಡಿಸಿದ್ದೆ. </div><div> ‘ಇಲ್ಲ ಬೇನ್, ಅದು... ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗಳಿಗೆ.’</div><div> </div><div> ವಾರದ ಹಿಂದಷ್ಟಯೇ ಅಜ್ಜಿಯ ಜೊತೆ ಬಂದಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿ, ಇದ್ದಷ್ಟೂ ಹೊತ್ತು ಹೊರಗೆ ನನ್ನ ಮಗಳ ಹಳೆ ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ನೇವರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳಲ್ಲ... ‘ಸರಿ, ತಗೊಂಡು ಹೋಗು’ ಎಂದುಬಿಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ‘ಸಾಹೇಬರನ್ನು ಕೇಳಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ’ ಎಂದುಬಿಟ್ಟೆ. <br /> </div><div> ರಾತ್ರಿಯೋ ಮರುದಿನವೋ ವಿಷಯವನ್ನು ಎತ್ತಿದ್ದೇ, ‘‘ಹೊಸ ಸೈಕಲ್ ತಗೋಂಡ್ವಲ್ಲ ಅವನು, ‘ಯಾವಾಗಾದ್ರೂ ಈ ಕಡೆ ಬರ್ತಾ ಹಳೆದನ್ನು ತಂದ್ಕೊಡಿ ಸಾರ್. ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡ್ತೀನಿ,’ ಅಂದಿದಾನೆ. ನೆನಪು ಮಾಡಿದ್ದು ಒಳ್ಳೇದಾಯ್ತು ನೋಡು” ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ನಿಂದ ಕಣ್ಣುಕೀಳದೇ ಹೇಳಿಯಾಯಿತು ಸಾಹೇಬರು.</div><div> </div><div> ವಾರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿಯೂ ಆಯಿತು. ಹೊಸ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯುತ್ತ ಬೀಗುತ್ತ ಮಗಳು, ಕ್ಯಾಂಪಸ್ ತುಂಬ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಖುಷಿಪಡಬೇಕಾಗಿದ್ದ ನನಗೋ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಹೇಳಲಾರದ ಸಂಕಟ. </div><div> </div><div> ವರ್ಷ ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಉದ್ಯೋಗದ ನಿಮಿತ್ತ ದೀರ್ಘಕಾಲ ಗುಜರಾತಿನ ಆನಂದ್ನಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದ ನಾವು, ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯನ್ನರಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದೆವು. ಶಾಲೆ, ಓದು, ಪರೀಕ್ಷೆ, ಆಟೋಟ, ಗೆಳೆಯ–ಗೆಳತಿಯರೆಂದು ಕಳೆದ ಮಕ್ಕಳು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಬಾಲ್ಯ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ಲಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು.</div><div> <br /> ಈಗ ಸೈಕಲ್, ಮನೆಯಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ನೆನಪಿಸುವುದೊಂದೇ ಅಲ್ಲ, ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಹುಗಿದ ಹಳೆಯ ನೋವೊಂದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೆದಕುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತದೆ.</div><div> ***</div><div> ‘ಯಾಕೋ ಸಂತೋಷ, ಇಷ್ಟು ಲೇಟು? ದಿನಾ ಹೀಗೇ ಮಾಡ್ತೀಯಾ’ ಅಂದು, ಬೆಳಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸಾಹೇಬರ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಅಸಹನೆಯ ತಾಂಡವ.</div><div> ‘ದೂರದಿಂದ ಬರಬೇಕಲ್ಲ ಸರ್. ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಬಸ್ ಬರಲ್ಲ. ನಡಕೊಂಡೇ ಬರ್ಬೇಕು’ – ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಜಾಮ್ನಿಂದಾಗಿ ಸಾಹೇಬರ ತಲೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಬಿಸಿಯಾಗಲಿಕ್ಕಿದೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಅರಿತಿರುವ ಕಾರ್ ಡ್ರೈವರ್, ಇಂತಹ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ನನಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಲ್ಲ.</div><div> </div><div> ಸಂಜೆ, ಕಾರಿನ ಕೀ ಇಡಲು ಬಂದವನಿಗೆ, ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿದ್ದ, ಮಗನ ದುಬಾರಿ ಬೆಲೆಯ ಗೇಯರ್ಡ್ ಸೈಕಲ್ನ ಕೀ ಕೊಟ್ಟು, ‘ತಗೊಂಡೋಗು. ನಾಳಿಂದ ಇದರಲ್ಲೇ ಬಾ. ಮಾರಬೇಡ ಅಷ್ಟೇ. ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಆದಮೇಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮಂದಿರು ಅವರಿವರು ಇದ್ದರೆ ಅವರಿಗೆ ಕೊಡು’ ಎಂದು ಕಳುಹಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ. </div><div> </div><div> ಪುಟ್ಟ ಬಾಲಕಿಯ ಬಟ್ಟಲು ಕಂಗಳಲ್ಲಿ ಮಿನುಗಿದ ಕನಸಿಗೆ ಅಂದು ಇಷ್ಟೇ ಇಷ್ಟು ನೀರೆರೆಯಲಾರದೆ ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ ಒದ್ದಾಡಿದ, ಇಂದಿನವೆರೆಗೂ ಅಪರಾಧಿ ಭಾವದಲ್ಲಿ ತೊಳಲಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುವ ನನಗೆ ಇಂದು, ಕೊಡುವ ಧೈರ್ಯ ಬಂದಿದ್ದಾದರೂ ಹೇಗೆ? ಅದೂ ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೇ.<br /> <br /> ಪ್ರತಿ ಪೈಸೆಗೂ ಬೆಲೆಯಿದೆ ಎನ್ನುವ, ಶ್ರಮದ ಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ನನಗೆ ಅಂದು ಆ ಐನೂರು ರೂಪಾಯಿ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತವೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಅದನ್ನು ಭರಿಸಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಂತಹುದೇನು ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು? ಆಕಾಶವೇನೂ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ.<br /> <br /> ಒಬ್ಬ ದುಡಿಯುವ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ವರ್ತನೆ ಹಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತೇ? ಇಷ್ಟು ವರ್ಷದ ಮೇಲೆ, ಸಂಬಂಧವೇ ಇರದ ಇನ್ನಾರಿಗೋ ಸೈಕಲ್ ಕೊಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ಅಪರಾಧಿ ಭಾವದಿಂದ ಮುಕ್ತಳಾಗಿಬಿಡುವೆನೇ? ಒಳಗಣ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಇದು ಯಾವ ಮುಲಾಮು?<br /> </div><div> ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮದುವೆ ಮಾಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಅವರಲ್ಲಿತ್ತು. ಆ ಮಗುವಿನ ತಾಯಿಯೂ ಎಳೆಪ್ರಾಯದವಳೇ ಇದ್ದಳು. ಎಷ್ಟೋ ಬಾರಿ ನಾನೇ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಿದೆ, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದಿಸು ಅಂತ. ‘ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಇದು ಕಷ್ಟ ಬೇನ್, ಹುಡುಗಿಗೆ ವಯಸ್ಸಾದರೆ ಆಮೇಲೆ ಯಾರೂ ಮದುವೆ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಳಲ್ಲ’ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು.<br /> <br /> ಆಗ ಹತ್ತೋ ಹನ್ನೊಂದೋ ವಯಸ್ಸಿನವಳಾಗಿದ್ದ ಆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಒಂದೆರಡು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಈಗಂತೂ ಅವಳು ಮೈತುಂಬ ಸೀರೆಯುಟ್ಟು, ತಲೆತುಂಬ ಸೆರಗು ಹೊದ್ದು, ಗಂಡಸರ ನೆರಳು ಸೋಕಿದರೂ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಮುಸುಕೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ತನ್ನ ತಾಯಿ, ಅಜ್ಜಿಯರನ್ನು ಚಾಚೂ ತಪ್ಪದೆ ಅನುಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಿರಬೇಕು.<br /> <br /> ಒಂದೆರಡು ಮಕ್ಕಳ ತಾಯಿಯೂ ಆಗಿರಬಹುದು. ತಾನು ಚಲಾಯಿಸಲಾರದ ಸೈಕಲ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತೆಗೆಸಿಕೊಡುವ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿರಬಹುದು. ದೇವರ ದಯೆಯಿಂದ ಉತ್ತಮ ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅಂತಹದೊಂದು ಸೈಕಲ್ಲನ್ನು ತೆಗೆಸಿಕೊಟ್ಟಿರಲೂಬಹುದು. ಎಲ್ಲ ತಾಯಿಯರಂತೆ ಮಗಳ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ ಕಂಡುಕೊಂಡಿರಲೂಬಹುದು. </div><div> </div><div> ಅಂತಹ ಒಂದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ, ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳ ಸೈಕಲ್ ಚಲಾಯಿಸುವ ಆಸೆಗೆ, ಅದರಿಂದಾಗಿ ದೊರೆಯಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಖುಷಿಗೆ ಎಂತಹ ಮಹತ್ವ ಇದ್ದಿರಬಹುದು? ನನ್ನಂತೆ ಬದುಕಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿರುವ ಯಾರೂ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅದರ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.<br /> </div><div> ಕಾರು, ಸ್ಕೂಟರ್ಗಳನ್ನು ಚಲಾಯಿಸುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಒಂದು ರೀತಿಯ liberating feeling ಅನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರಂತೆ. ಸೈಕಲ್ ಚಲಾಯಿಸಲು ಆಸೆಪಟ್ಟಿದ್ದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಗೆ ಅದು ಒಂದು ಬಾಲಸಹಜ ಬಯಕೆಯಾಗಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅವಕುಂಠನ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲೇ ಬದುಕನ್ನು ಪೂರಾ ಕಳೆದ, ಕಳೆಯಲಿರುವ ಅವಳ ತಾಯಿಗೋ ಅಜ್ಜಿಗೋ ಮಗಳ, ಮೊಮ್ಮಗಳ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರಿಯು ಅಂತಹದೊಂದು liberating ಕ್ಷಣದ ಅನುಭವವನ್ನು ತಂದುಕೊಡಲಿತ್ತೇ?</div><div> </div><div> ಸೈಕಲ್, ಸ್ಕೂಟರ್, ಕಾರು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಚಲಾಯಿಸಿಯೂ ಆರ್ಥಿಕ, ಶೈಕ್ಷಣಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಬಲತೆಗಳನ್ನು ಪಡೆದೂ ನಾನು ಇಂದಿಗೂ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಆ liberating ಕ್ಷಣವಾದರೂ ಯಾವುದು?’</div><div> </div></div>.<div><p><strong>ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಆ್ಯಪ್ ಇಲ್ಲಿದೆ: <a href="https://play.google.com/store/apps/details?id=com.tpml.pv">ಆಂಡ್ರಾಯ್ಡ್ </a>| <a href="https://apps.apple.com/in/app/prajavani-kannada-news-app/id1535764933">ಐಒಎಸ್</a> | <a href="https://whatsapp.com/channel/0029Va94OfB1dAw2Z4q5mK40">ವಾಟ್ಸ್ಆ್ಯಪ್</a>, <a href="https://www.twitter.com/prajavani">ಎಕ್ಸ್</a>, <a href="https://www.fb.com/prajavani.net">ಫೇಸ್ಬುಕ್</a> ಮತ್ತು <a href="https://www.instagram.com/prajavani">ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಂ</a>ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಫಾಲೋ ಮಾಡಿ.</strong></p></div>