ಬುಧವಾರ, ಏಪ್ರಿಲ್ 14, 2021
24 °C

ವಿವಾದದ ನಡುವೆ ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಮೇಳ ನಲುಗುವುದು ಬೇಡ

ಪದ್ಮರಾಜ ದಂಡಾವತಿ Updated:

ಅಕ್ಷರ ಗಾತ್ರ : | |

ನಾವು ಯಾವುದನ್ನೂ ವಿವಾದವಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೂ ಈಗ ವಿವಾದದ ಗ್ರಹಣ ಹಿಡಿದಿದೆ. ಕೆಲವು ವಿವಾದಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿವೆ. ಕೆಲವು ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿವೆ. ವ್ಯಕ್ತವಾದ ವಿವಾದಗಳನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಬಗೆಹರಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಮಸಲತ್ತಿನಂಥ ಅವ್ಯಕ್ತ ವಿವಾದಗಳು ಸಮ್ಮೇಳನದ ಯಶಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಕಪ್ಪು ನೆರಳು ಕವಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಿವೆ. ಈ ತಿಂಗಳು 11 ರಿಂದ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ನಡೆಯುವ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರ ಇನ್ನೂ ಸಿದ್ಧವಾಗಿಲ್ಲ, ಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದರೂ ಅದು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಲ್ಲ.



ಅದು ಬಹಿರಂಗವಾಗುವ ವರೆಗೆ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸ್ವರೂಪ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದು ಕಷ್ಟ. ಸಮ್ಮೇಳನದ ಉದ್ಘಾಟಕರ ವಿಚಾರವೇ ಈಗ ತೀವ್ರ ವಿವಾದಕ್ಕೆ ಎಡೆ ಮಾಡಿದೆ. ಇನ್ಫೋಸಿಸ್‌ನ ಸ್ಥಾಪಕ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಎನ್.ಆರ್.ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿ ಅವರು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಪರವಾಗಿ ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವರಿಗೆ ಈ ಗೌರವ ಕೊಡಬಾರದು ಎಂಬ ವಾದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದೆ.



ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಯಾವ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂಬ ವಿಚಾರದ ಚರ್ಚೆ ನಡೆದಾಗ ಅನೇಕ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ದಲಿತ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿಯೇ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂಬ ವಾದ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರು. ಹಾಗಾದರೆ ಆ ಎಲ್ಲ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೆ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಅವಕಾಶ ಇರಬಾರದೇ? ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರು ಗೋಕಾಕ್ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ‘ಸಮೂಹ ಸನ್ನಿ’ ಎಂದಿದ್ದರು.



ಮೂರ್ತಿಯವರು ನಂತರ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರೇ ಆದರು. ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ನಿರ್ವಿವಾದದ ಸಂಗತಿಯಾದರೂ ಆ ವಾದವನ್ನು ಮುಂದೆ ಇಡುತ್ತಿರುವ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಚಳವಳಿಗಾರರು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಅಪ್ರಾಮಾಣಿಕರು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಜನಜನಿತವಾಗಿದೆ. ಈ ವಾದ ಮಾಡುವ ಎಷ್ಟು ಜನ ಸಾಹಿತಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಗಳಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದೇ ಆ ನೈತಿಕ ಪ್ರಶ್ನೆ. ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಗೆ ಕಳಿಸಿ ಬೇರೆಯವರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿಸಿ ಎಂದು ಹೇಳುವುದು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಫಾಯ್ದೆಯನ್ನು ಇತರರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಂಚಿಸುವ ಹುನ್ನಾರ ಎಂಬ ವಾದವೂ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮಾಧ್ಯಮದ ಪರವಾಗಿ ಇರುವುದು ದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಈಗ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ.



ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಬರೀ ಭಾಷೆಯ ವಿಚಾರ ಮಾತ್ರ ಚರ್ಚೆ ಆಗುತ್ತದೆಯೇ? ಆಗಬಾರದು. ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಒಟ್ಟು ನಾಡಿನ ಪ್ರಗತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆ ಆಗಬೇಕು. ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೂ ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೂ ಇರುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೇ ಅದು. ವಿಪ್ರೊ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರ ಹಾಗೆ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿಯವರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸದೇ ಇದ್ದರೂ ಅವರು ಕರ್ನಾಟಕದ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದಿಲ್ಲವೇ? ನಾನು ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಪರವಾಗಿ ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕಲಿಕೆಯ ಮಾಧ್ಯಮದ ಬಗೆಗಿನ ಮೂರ್ತಿಯವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ಒಟ್ಟು ನಾಡಿಗೆ ಅವರ ಕೊಡುಗೆಯೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಗಣಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೇ ಸರ್ಕಾರ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿ ಅವರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿಯವರ ಜಾಗತಿಕ ವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಪ್ರಚಾರ ದೊರಕಿಸುವ ಉದ್ದೇಶವೂ ಅವರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಆಹ್ವಾನದ ಹಿಂದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರಬಹುದು.



ಆದರೂ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿ ಅವರಿಗಿಂತ ಡಾ.ಸಿ.ಎನ್.ಆರ್.ರಾವ್ ಅವರಿಗೆ ಇಂಥ ಸಮ್ಮೇಳನ ಉದ್ಘಾಟಿಸಲು ಹೆಚ್ಚಿನ ಅರ್ಹತೆ ಇದೆ ಎಂದು ವಾದಿಸುವವನು ನಾನು. ರಾವ್ ಅವರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿಯೇ ಓದಿದವರು. ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಾದ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಮುಡಿಗೆ ಏರಿಸಿಕೊಂಡವರು. ಐ.ಟಿ, ಬಿ.ಟಿಗಿಂತ ಶುದ್ಧ ವಿಜ್ಞಾನದ ಕಲಿಕೆಯ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಹೋಗಿಬಂದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಒತ್ತು ಕೊಟ್ಟು ಹೇಳಿದವರು. ಅವರನ್ನು ಕರೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ ಏಕೆ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲವೋ? ಅವರ ಹಾಗೆಯೇ ಕನ್ನಡ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಓದಿ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದ ಯು.ಆರ್.ರಾವ್ ಅವರಿಗೆ ಕೂಡ ಸಮ್ಮೇಳನ ಉದ್ಘಾಟಿಸುವ ಅರ್ಹತೆ ಇತ್ತು. ರಾಹುಲ್ ದ್ರಾವಿಡ್ ಕನ್ನಡಿಗರಾದರೂ ಅವರ ಮಾತೃಭಾಷೆ ಕನ್ನಡವಲ್ಲ. ಅವರು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಸರಾಗವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ.



ಆದರೆ, ಅನಿಲ ಕುಂಬ್ಳೆ ಅವರನ್ನು ಕರೆಯಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ? ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಾಧನೆಯೇನು ಕಡಿಮೆಯಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಭಿನ್ನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದಾಗಲೇ ಮೇಳಕ್ಕೆ ಒಂದು ಘನತೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದು ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟು ಕನ್ನಡದ ಬದುಕನ್ನು, ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ವಿಶ್ವದ ಮುಂದೆ ಇಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗ ಉದ್ಘಾಟನೆ ಸಮಾರಂಭ ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ, ಗೋಷ್ಠಿಗಳಲ್ಲಿಯಾದರೂ ಹೀಗೆ ಭಿನ್ನ ಕ್ಷೇತ್ರದವರು ಇದ್ದಾರೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ತಿಳಿಯದು. ಹಾಗೆ ಇರದೇ ಬರೀ ಸಾಹಿತಿಗಳೇ ತುಂಬಿದ್ದರೆ ಅದು ಒಂದು ಸಮ್ಮೇಳನದ ಮೇಲೆ ಸಾಹಿತ್ಯದ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ!



ಇಂಥ ಒಂದು ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ಸರ್ಕಾರ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಮಿತಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಆ ಮಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯವೇ ದೊಡ್ಡ ಮಿತಿ. ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿ ಪ್ರತಿಭಾ ಪಾಟೀಲ್ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದವರು ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅವರು ಬೆಳಗಾವಿಯ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮರಾಠಿ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂದು ಅನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಮರಾಠಿ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವರ ಹೆಸರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಯಿತು. ಪ್ರಧಾನಿಯವರ ವೇಳೆಯೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ನಾರಾಯಣಮೂರ್ತಿ ಅವರ ಹೆಸರು ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿದೆ. ಅದರ ಸುತ್ತ ವಿವಾದ ಹುತ್ತಗಟ್ಟಿದೆ. ಸಮ್ಮೇಳನ ಉದ್ಘಾಟನೆ ದಿನ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಂಥ ಏನಾದರೂ ಒಂದನ್ನು ನೆಪವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾಲು ಕೆದರಿ ಗಲಭೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎನ್ನುವವರು ಕಿರಿಕಿರಿ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ಆತಂಕ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಅದರ ಮೊಳಕೆಗಳು ಈಗ ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಬರೀ ಉದ್ಘಾಟನೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಕಾಡುವ ಆತಂಕವಲ್ಲ. ಸಮ್ಮೇಳನದ ಒಟ್ಟು ಸಂಘಟನೆ ಹಲವರ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಹಣ್ಣುಗಾಯಿ ನೀರುಗಾಯಿ ಆಗಿದೆ. ಪ್ರಭಾಕರ ಕೋರೆ, ಉಮೇಶ ಕತ್ತಿ ಮತ್ತು ಗೋವಿಂದ ಕಾರಜೋಳ ಅವರ ನಡುವಿನ ತಿಕ್ಕಾಟದಿಂದಾಗಿ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಉಸ್ತುವಾರಿಗೆ ಐ.ಎಂ.ವಿಠಲಮೂರ್ತಿಯವರು ವಿಶೇಷ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ನೇಮಕವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಎಚ್.ಡಿ.ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ ಅವರಿಗೆ ಬಹಳ ನಿಕಟವಾದವರು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಮೂಲೆಗುಂಪಾದವರು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವರಿಗೆ, ಅದೂ ಕೊನೆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಸಂಘಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂದು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಅನಿಸಿತು ಎಂಬುದು ಅವರನ್ನು ಮೂಲೆಗುಂಪು ಮಾಡಿದಷ್ಟೇ ನಿಗೂಢವಾಗಿದೆ!



ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನ 21 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಇದು ನಮ್ಮ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲ. ವಿಶ್ವ ತೆಲುಗು ಸಮ್ಮೇಳನ ಮತ್ತು ಅದರ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿಶ್ವ ತಮಿಳು ಸಮ್ಮೇಳನದ ನಂತರ 1985ರಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರು ನಗರದಲ್ಲಿ ಇಂಥ ಒಂದು ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆದಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಬೀಜ ಬಿದ್ದುದು 1979ರಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ. ಆಗ ದೇವರಾಜ ಅರಸು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ. ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಜತೆಗೆ ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನವೂ ನಡೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಅವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದವರು ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನ ಆಗಿನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಡಾ.ಹಂಪನಾ. ಸಮ್ಮೇಳನ ಒಂದು ಸ್ವರೂಪ ಪಡೆಯುವ ವೇಳೆಗೆ ಅರಸು ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು.



ಅದೇ ವರ್ಷದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ತಿಪಟೂರಿನಲ್ಲಿ ವಿದ್ವಾಂಸ ಕೆ. ವೆಂಕಟರಾಮಪ್ಪ ಅವರ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ತುಮಕೂರು ಜಿಲ್ಲಾ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ ಆಗಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಆರ್.ಗುಂಡುರಾವ್ ಬಂದಿದ್ದರು. ಹಂಪನಾ ಮತ್ತೆ ಆ ವಿಚಾರ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು. ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ತೀರ್ಮಾನ ಪ್ರಕಟಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಸ್ಸೀಮರಾಗಿದ್ದ ಗುಂಡುರಾವ್ ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದರು. ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆಯುವಾಗ ಅವರೂ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಹೆಗಡೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ಮೈಸೂರು ಅರಮನೆಯನ್ನು ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದ ಭವ್ಯ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಆಗ ನಡೆದ ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಉದ್ಘಾಟನೆಗೆ ಬಂದವರು ರಾಷ್ಟ್ರಕವಿ ಕುವೆಂಪು ಮತ್ತು ಕಡಲ ತೀರದ ಭಾರ್ಗವ ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿ ದಶಕಗಳೇ ಆಗಿದ್ದುವು. ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ ಸಹಸ್ರಾರು ಕನ್ನಡಿಗರಿಗೆ ಅವರನ್ನು ಜತೆಯಾಗಿ ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಂಭ್ರಮ ಮತ್ತೊಂದು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆ ಸಮ್ಮೇಳನದ್ದು ದೊಡ್ಡ ಯಶಸ್ಸು. ಅಂಥ ಶಿಖರ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು, ಸಾಹಿತಿಗಳು ಈಗ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವುದು ಒಂದು ಕೊರತೆ.



ಆಗಲೂ ವಿವಾದ ಇರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಲ್ಲ. ಆಗ ರಾಜ್ಯದ ಬಹುತೇಕ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಬರ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಬರ ಬಿದ್ದಾಗ ಸಮ್ಮೇಳನ ನಡೆಯಬೇಕೇ ಎಂದು ಕೆಲವರು ಆಕ್ಷೇಪಿಸಿದರು. ಕಾರಂತರು ಸಮ್ಮೇಳನದ ವೇದಿಕೆಯಿಂದ ‘ಬರ ಬಿದ್ದಿದೆ ಎಂದು ಯಾರಾದರೂ ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆಯೇ’ ಎಂದರು! ಅದೇ ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯಾಯಿತು. ಕಾರಂತರನ್ನು ‘ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ಸಾಹಿತಿ’ ಎಂದು ಅಣಕಿಸಿದ್ದು ಆಗಲೇ! ಆದರೆ, ಆ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ನೂರು ಪ್ರಾತಿನಿಧಿಕ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ತುಂಬ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಸುಲಭ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಯಿತು. (ಈ ಸಾರಿಯೂ ನೂರು ಮೇರು ಕೃತಿಗಳನ್ನು 36 ಜನಪದ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.) ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಭವ್ಯ ಕಲಾಭವನಕ್ಕೆ ಶಂಕು ಸ್ಥಾಪನೆಯೂ ಆಯಿತು.



ಆ ಕಲಾಭವನ ಈಗ ಮೈಸೂರಿನ ಎಲ್ಲ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಒಂದು ವೇದಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಅಂಥ ಜಂಗಮ ಕೆಲಸದ ಜತೆಗೆ ಸ್ಥಾವರ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಈ ಸಾರಿಯ ಮೇಳ ಭೂಮಿಕೆ ಕಲ್ಪಿಸಬೇಕು. ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಈ ಸಾರಿಯ ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಮೇಳ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಅದು ಆ ಭಾಗದ ಕೆಲವರು ಮರಾಠಿ ಧುರೀಣರ ಹೊಟ್ಟೆಯುರಿಗೂ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮರಾಠಿಗರು ಹೃದಯವಂತರು. ಅವರಿಗೆ ಕನ್ನಡಿಗರ ಜತೆಗೆ ಜಗಳವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಮರಾಠಿಗರಿಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿಯೇ ಬಾಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೂ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ. ಅಲ್ಲಿಯೂ ರಾಜಕೀಯ ಇದೆ. ಮರಾಠಿ ಅಸ್ಮಿತೆ ಕಾಪಾಡುವ ಪಣ ತೊಟ್ಟ (?) ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಇವೆ. ಅವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದರ ಬಗೆಗೆ ಶಂಕೆ ಬೇಡ. ಆದರೆ, ಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿಯವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಆಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ವಿಧಾನ ಮಂಡಲದ ವಿಶೇಷ ಅಧಿವೇಶನ ನಡೆದಿದೆ. ಅದಾದ ನಂತರ ಘಟಪ್ರಭೆ, ಮಲಪ್ರಭೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ನೀರು ಹರಿದಿದೆ. ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ವಿಧಾನಸೌಧ ಕಟ್ಟಡದ ನಿರ್ಮಾಣ ಭರದಿಂದ ಸಾಗಿದೆ. ಬೆಳಗಾವಿ ಯಾರಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಈಗ ಮರಾಠಿಗರಿಗೂ ಅನುಮಾನ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಸರ್ಕಾರವೇ ನಿಂತು ಇಂಥ ಒಂದು ಸಮ್ಮೇಳನ ಮಾಡುವಾಗ ಅವರು ಅಬ್ಬಬ್ಬ ಅಂದರೆ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ಮಾತ್ರ ಮಾಡಿಯಾರು.



ಇಂಥ ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕಿರಿಕಿರಿಗಳನ್ನು, ಅವ್ಯಕ್ತ ಮಸಲತ್ತುಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡ ಮೇಳ ಯಶ ಕಾಣಬೇಕಿದೆ. ಬೆಳಗಾವಿ, ಕುಂದಾ- ಕರದಂಟಿನ ಸಿಹಿತಿಂಡಿಯ ಜಿಲ್ಲೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಜನರ ಎದೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ. ಸಿಹಿ ಇದೆ. ಅವರ ಆತಿಥ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡದ ಜನರ ಸೌಹಾರ್ದ, ಸೌಜನ್ಯ, ಹೃದಯವಂತಿಕೆ ಮನವರಿಕೆ ಆಗಬೇಕಿದೆ. ಕನ್ನಡದ ಜನರ ಭಾಷೆಯ ಜತೆಗೆ ಬದುಕಿಗೆ ಬಲ ತುಂಬುವ ಚಿಂತನೆ ನಡೆಯಬೇಕಿದೆ. ನಡೆದೀತು ಎಂದು ಆಶಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಕೇಂದ್ರ ಬಜೆಟ್ 2021 ಪೂರ್ಣ ಮಾಹಿತಿ ಇಲ್ಲಿದೆ

ತಾಜಾ ಸುದ್ದಿಗಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಆ್ಯಪ್ ಡೌನ್‌ಲೋಡ್ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ: ಆಂಡ್ರಾಯ್ಡ್ ಆ್ಯಪ್ | ಐಒಎಸ್ ಆ್ಯಪ್

ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ ಪುಟವನ್ನುಫಾಲೋ ಮಾಡಿ.