ಅಯ್ಯನಗೌಡ ಸಂಗನಾಳ ಅವರ ಕವಿತೆ: ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಖಾಲಿ ಜೇಬು

ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ಖಾಲಿ ಜೇಬು
ಹಬ್ಬ, ಜಾತ್ರೆ, ಲಗ್ನ–ಮಹೂರ್ತಕ್ಕೆ
ಮನೆಮಂದಿ ಸಂಭ್ರಮ ತೊಟ್ಟು,
ಸಂತೋಷ ಹರಡಿ, ಹಲ್ಲು ಕಿರಿದು
ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ—
ಅಪ್ಪ ಮಾತ್ರ
ಸಂತೋಷವನ್ನೇ ಸಾಲಕ್ಕೆ ತಂದು ನಗುತ್ತಿದ್ದ.

ಮಕ್ಕಳು ಕಾಡಿ, ಬೇಡಿ, ಹಠ ಹಿಡಿದಾಗ
ಕರಗುತ್ತಿದ್ದ ಅಪ್ಪ;
ತನ್ನ ಮೂರ್ನಾಲ್ಕು ಜೇಬಿಗೆ
ಕೈ ತುರುಕಿ,
ಖಾಲಿ ಜೇಬಿನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು
ಒಳಗೊಳಗೆ ಮರುಗಿ,
ಸೋತ ಹೆಜ್ಜೆಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರನೆಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ.

ಹಗಲೆಲ್ಲ ಮಣ್ಣಿಗೆ ಮೈ ಒಡ್ಡಿದರೂ
ಅಪ್ಪ ಚಿಗುರಲಿಲ್ಲ;
ಮಳೆ-ಬೆಳೆ ಚೆಂದವಾಗಿ ನಕ್ಕಾಗಲೂ
ಬೆಲೆ ಮಾತ್ರ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
ಹಸಿವು ಉಟ್ಟು, ಬಡತನ ತೊಟ್ಟು,
ಸಾಲದ ಶೂಲಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಅಪ್ಪ—
ಖಾಲಿ ಜೇಬಿಗೆ ಕಾಯಂ ಅತಿಥಿಯಾದ.

ಹಬ್ಬ-ಹರಿದಿನಗಳು
ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ;
ಖಾಲಿ ಜೇಬು ಮಾತ್ರ
ಕೇಕೆ ಹಾಕಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದಿತು.

ಅಪ್ಪ—
ಖುಷಿಯನ್ನು ಕಡತಂದು ಹಂಚುವವನು;
ಬದುಕಿದ್ದು ಕಡಿಮೆ ತನಗಾಗಿ,
ಬರೀ ತನ್ನವರಿಗಾಗಿ.

ಬಸವನ ಜೊತೆಗೂಡಿ
ಭೂಮತಾಯಿ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಆಡಿ,
ಲೋಕದ ಹಸಿವು ನೀಗಿಸಿ,
ಸಾಗಿಬಿಟ್ಟ—
ಬರಿಗೈ ಫಕೀರನಾಗಿ.