ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಹೈಜಾಕ್ ಮಾಡಿದ ರಾಜಕೀಯ: ಒಲಿಂಪಿಕ್ ನಿಷೇಧದಿಂದ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ವರೆಗೆ...

ಬೆಂಗಳೂರು: 1980ರ ಮಾಸ್ಕೊ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ಗೆ ಅಮೆರಿಕ ಬಣದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು, 1984ರ ಲಾಸ್‌ ಏಂಜಲಿಸ್‌ ಕ್ರೀಡೆಗಳನ್ನು ರಷ್ಯಾ ಬಣದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಬಹಿಷ್ಕರಿಸಿದ್ದವು. ಇದಕ್ಕೆ ಶೀತಲ ಸಮರ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಇದರೊಂದಿಗೆ ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಕ್ರೀಡೆಯು ರಾಜಕೀಯದೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಬೆರೆತುಹೋಗಿತ್ತು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿದರ್ಶನವಾಗಿದೆ.

ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಎಂಬುದು ಕೇವಲ ಬಹಿಷ್ಕಾರಗಳ ಮೂಲಕವಲ್ಲದೆ, ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ತಟಸ್ಥತೆ, ಆಯ್ದ ನಿರ್ಬಂಧಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತಿದೆ. ಫೆಬ್ರುವರಿ 6ರಿಂದ ಮಿಲನ್-ಕೊರ್ಟಿನಾ ಚಳಿಗಾಲದ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟ ಆರಂಭಗೊಂಡಿದೆ. 93 ದೇಶಗಳ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು 16 ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ರಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ಬೆಲಾರಸ್ ಎಂಬ ಎರಡು ದೇಶಗಳು ಭಾಗವಹಿಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಿಂದ ಹೊರಗುಳಿದಿವೆ. ಈ ದೇಶಗಳ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ‘ಇಂಡಿವಿಜುವಲ್ ನ್ಯೂಟ್ರಲ್ ಅಥ್ಲೀಟ್’ (ಎಐಎನ್‌) ಆಗಿ ಕಣಕ್ಕಿಳಿಯಲಿದ್ದಾರೆ.

ರಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ಬೆಲಾರಸ್‌ನ ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರಗೀತೆಯನ್ನು ಚಳಿಗಾಲದ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟದಲ್ಲಿ ನೋಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಕೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆಂದರೆ... 2022ರ ಫೆಬ್ರುವರಿಯಲ್ಲಿ ಉಕ್ರೇನ್ ಮೇಲೆ ರಷ್ಯಾ ಆಕ್ರಮಣ ಮಾಡಿತ್ತು. ಇದು 2022ರ ಚಳಿಗಾಲದ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಪ್ಯಾರಾಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ನಡುವಿನ ಅವಧಿಯಾದ ಒಲಿಂಪಿಕ್ ಒಪ್ಪಂದದ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಒಲಿಂಪಿಕ್ ಸಮಿತಿಯು (ಎಒಸಿ) ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತದೆ.

ರಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಬೆಲಾರಸ್ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ರಷ್ಯಾಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯವಾಗುವ ಷರತ್ತುಗಳು ಬೆಲಾರಸ್‌ಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತವೆ. ಪ್ರತಿ ಒಲಿಂಪಿಕ್ ಒಪ್ಪಂದವು ಸರಿಸುಮಾರು ಎರಡು ತಿಂಗಳವರೆಗೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಒಲಿಂಪಿಕ್ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ಏಳು ದಿನಗಳ ಮೊದಲು ಪ್ರಾರಂಭ ಮತ್ತು ಪ್ಯಾರಾಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟ ಮುಗಿದ ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಫುಟ್‌ಬಾಲ್‌, ಹಾಕಿ, ರಗ್ಬಿ, ಸೈಕ್ಲಿಂಗ್, ವಾಲಿಬಾಲ್, ಬ್ಯಾಸ್ಕೆಟ್‌ಬಾಲ್‌ ಆಡುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ರಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ಬೆಲಾರಸ್ ತಂಡಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ಲಬ್‌ಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವುದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಟೆನಿಸ್, ಅಥ್ಲೆಟಿಕ್ಸ್, ಈಜು, ಜಿಮ್ನಾಸ್ಟಿಕ್ಸ್‌ನಂತಹ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕ್ರೀಡೆಗಳನ್ನು ಸಹ ನಿಷೇಧಿಸಿವೆ.

ಆದರೂ, ಮಿಲನ್-ಕೊರ್ಟಿನಾ ಚಳಿಗಾಲದ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ಕ್ರೀಡಾಕೂಟದಲ್ಲಿ ರಷ್ಯಾ ಮತ್ತು ಬೆಲಾರಸ್ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲು ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಕ್ರೀಡಾಪಟು ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವಂತಿಲ್ಲ. ಇತ್ತ ಉಕ್ರೇನ್‌ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ರಷ್ಯಾ, ಬೆಲಾರಸ್ ಎದುರಾಳಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೈಕುಲುಕಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇಸ್ರೇಲ್‌ನ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಪ್ಯಾರಿಸ್ ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಮಿಲನ್-ಕೊರ್ಟಿನಾದಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಇಸ್ರೇಲ್ ಗಾಜಾದ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರ ಬಾಂಬ್ ದಾಳಿ ನಡೆಸುತ್ತಲ್ಲೇ ಇದೆ. ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೀನ್ ತನ್ನದೇ ಆದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಒಲಿಂಪಿಕ್ ಸಮಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ಐಒಸಿ ಸದಸ್ಯತ್ವ ಹೊಂದಿದೆ.

ಕ್ರೀಡಾಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್‌ನ ಔಪಚಾರಿಕ ಸ್ವೀಕಾರದ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಕಳೆದೊಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಆಮ್‌ಸ್ಟರ್‌ಡ್ಯಾಮ್, ಬೊಲೊಗ್ನಾ, ಥೆಸಲೋನಿಕಿ, ಉಡಿನ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಸ್ಕೆಟ್‌ಬಾಲ್ ಮತ್ತು ಫುಟ್‌ಬಾಲ್‌ ಟೂರ್ನಿಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಕ್ಲಬ್ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ತಂಡಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ.

ಟೆಲ್‌ ಅವಿವ್ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿಗೆ ಬರ್ಮಿಂಗ್‌ಹ್ಯಾಮ್‌ ಮತ್ತು ಆಸ್ಟನ್ ವಿಲ್ಲಾದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಯುರೋಪ್‌ ಲೀಗ್ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವುದನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆಮ್‌ಸ್ಟರ್‌ಡ್ಯಾಮ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್‌ ಕ್ಲಬ್‌ಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಬ್ಯಾಸ್ಕೆಟ್‌ಬಾಲ್ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು ನಡೆದಿದ್ದವು. ಕೆಲವು ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಗಾಜಾ ನರಮೇಧದಿಂದಾಗಿ ಇಸ್ರೇಲ್ ಮೇಲೆ ರಷ್ಯಾ ಶೈಲಿಯ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಹೇರಬೇಕೆಂದು ಕರೆ ನೀಡಿವೆ.

ದಶಕಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕ್ರೀಡೆಯು ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು 21ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲೂ ಮುಂದುವರೆದಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.

ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಘರ್ಷ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಿರ್ಬಂಧಗಳು ಘರ್ಷಣೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ. ಆದರೆ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸರ್ಕಾರಗಳ ನಡುವಿನ ಸಾಂಸ್ಥಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಸಂಘರ್ಷ ಮತ್ತು ನಿಯಮಗಳ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಆದಾಗ್ಯೂ, ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ನಾಲ್ಕು ಮಾರ್ಗಗಳ ಚದುರುವಿಕೆಯು ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ರೀತಿಯ ರಾಜಕೀಯ ಜಟಿಲತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳು, ದೇಶೀಯ ರಾಜಕೀಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಒತ್ತಡಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡೆಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಂತೆ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮಂಡಳಿ (ಬಿಸಿಸಿಐ), ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿ (ಬಿಸಿಬಿ), ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಯ (ಪಿಸಿಬಿ) ನಡುವಿನ ಜಟಾಪಟಿ ಜೋರಾಗಿಯೇ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ.

ಇಂದಿನಿಂದ (ಫೆಬ್ರುವರಿ 7) ಟಿ–20 ವಿಶ್ವಕಪ್‌ ಟೂರ್ನಿ ಆರಂಭವಾಗಲಿದ್ದು, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪಂದ್ಯಗಳನ್ನು ಆಡಲು ತನ್ನ ತಂಡವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಲು ಎಂದು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ನಿರಾಕರಿಸಿದೆ. ಇದರ ಬೆನ್ನಲ್ಲೇ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ಸೂಚಿಸಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವು, ಭಾರತ ವಿರುದ್ಧದ ಪಂದ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಣಕ್ಕಿಳಿಯದಿರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ ನಿಗದಿಯಾಗಿರುವ ಪಂದ್ಯಗಳನ್ನು ಶ್ರೀಲಂಕಾಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಿಸಿಬಿಯ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ ಸಮಿತಿಯು (ಐಸಿಸಿ) ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಸಕ್ರಿಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದೆ.

ಐಪಿಎಲ್‌ನಿಂದ ಬಾಂಗ್ಲಾ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗ ಮುಸ್ತಫಿಝುರ್ ರೆಹಮಾನ್ ಅವರನ್ನು ಕೋಲ್ಕತ್ತ ನೈಟ್‌ ರೈಡರ್ಸ್ ತಂಡ ಕೈಬಿಟ್ಟ ನಂತರ ಬಾಂಗ್ಲಾ ತಂಡವು, ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಕಾರಣ ನೀಡಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಡಲು ಕ್ಯಾತೆ ತೆಗೆದಿದೆ. ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಒಂದು ವೃತ್ತಿಪರ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ನಡೆಸಲ್ಪಡುವ ಕ್ರೀಡೆಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಸರಳವಾಗಿಯೇ ಪರಿಹರಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಇದು ಆಗಲಿಲ್ಲ.

ಕೇವಲ ಎರಡು ತಾರ್ಕಿಕ ಪರಿಹಾರಗಳು ಮಾತ್ರ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ. ಒಂದೋ ಭದ್ರತಾ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮರು ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡಬೇಕು. ಆಟಗಾರರಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ವಾತಾವರಣ ಕಲ್ಪಿಸುವ ಮೂಲಕ ಯಾವುದೇ ಬೆದರಿಕೆ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದುನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ಐಸಿಸಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಎರಡನೇ ಆತಿಥೇಯ ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಠ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದಂತೆ ವೇಳಾಪಟ್ಟಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಯಾಣದ ವೇಳಾಪಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಮರು ನಿಗದಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಆದರೆ, ಐಸಿಸಿ ಎರಡೂ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ ನಡೆದದ್ದು ಕ್ರೀಡೆಯ ರಾಜಕೀಯೀಕರಣವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಆಡಳಿತದ ಪತನ.

ಯಾವುದೋ ಮಂಡಳಿ ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ವಿಶ್ವಕಪ್ ಅನ್ನು ರಾಜಕೀಯಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಭಯಾನಕವಾಗಿ ಹೇಳುವುದು ನಿಷ್ಕಪಟತೆಯಾಗಿದೆ. ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸಮಾಜ, ರಾಜಕೀಯವು ಪ್ರಪಂಚದ ಬೇರೆಡೆಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ದಕ್ಷಿಣ ಏಷ್ಯಾದ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ನ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಪ್ರದೇಶದ ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಮುಖ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಅದರ ಗಡಿಗಳು ಮತ್ತು ಭೂದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಮರುಶೋಧಿಸಿರುವುದರಿಂದ ಅದು ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ.

ಪ್ರಸ್ತುತ ಜಗಳವಾಡುತ್ತಿರುವ ಮೂರು ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ ಮಂಡಳಿಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯವು ನೇರವಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಯ (ಪಿಸಿಬಿ) ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಯೊಂದಿಗೂ (ಬಿಸಿಬಿ) ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿದೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪ್ರಧಾನಿ ಶಹಬಾಜ್‌ ಶರೀಫ್‌ ಪಿಸಿಬಿಯ ಪೋಷಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಜಯ್‌ ಶಾ ಅವರು ಐಸಿಸಿ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾಗಿ 2024ರ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ನಂತರ ನಡೆದ ಯಾವುದೇ ಸಭೆಗಳಿಗೂ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಗೃಹ ಸಚಿವರು ಆಗಿರುವ ಏಷ್ಯಾ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ ಕೌನ್ಸಿಲ್ (ಎಸಿಸಿ) ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಮೊಹ್ಸಿನ್ ನಕ್ವಿ ಅವರು ಹಾಜರಾಗಿಲ್ಲ.

ಸರ್ಕಾರಿ ಸಂಸ್ಥೆಯಾದ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ಮಂಡಳಿಯು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಯಲ್ಲಿ ಐದು ಕೌನ್ಸಿಲರ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನು ನೇಮಿಸುತ್ತದೆ. ಬಿಸಿಬಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನು ಆ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರವು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಯ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯ ನೇಮಕಾತಿಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಹುದು.

ಕಳೆದ ಆರು ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಪಿಸಿಬಿ ಮತ್ತು ಬಿಸಿಬಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಬಿಸಿಸಿಐ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಂಬಂಧಗಳು, ದೇಶೀಯ ರಾಜಕೀಯ, ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಒತ್ತಡಗಳು ಮತ್ತು ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ ಅನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಟಿ–20 ವಿಶ್ವಕಪ್‌ ಟೂರ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆ ಅಥವಾ ಭಾಗವಹಿಸದಿರುವಿಕೆಯ ವಿಷಯವು ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ, ಅದರ ಸುತ್ತ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯು ಈಗ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ರಾಜಕೀಯವೇ ಆಗಿದೆ.

ಮುಸ್ತಫಿಝುರ್ ರೆಹಮಾನ್ ಮತ್ತು ಹಸ್ತಲಾಘವ ಕುರಿತ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಸೈಬರ್‌ಸ್ಪೇಸ್ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದ್ದರೂ, ಈ ಬಹಿರಂಗ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಮುದಾಯಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿವೆ ಮತ್ತು ಅನುಭವಿಸಿದವು. ಬಿಸಿಬಿ ಮತ್ತು ಪಿಸಿಬಿಯ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ದೇಶೀಯ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ನೀಡಲಾದ ಅವಹೇಳನವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲು ಶಕ್ತರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಬಿಸಿಬಿಯು ಟಿ–20 ವಿಶ್ವಕಪ್‌ನಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಿತು. ಏಷ್ಯಾಕಪ್ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹೊತ್ತಿಸಲು ಪಿಸಿಬಿ ಅಥವಾ ನಖ್ವಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಮಿತ್ರನಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಸರ್ಕಾರ ಭಾರತದ ವಿರುದ್ಧ ಟಿ–20 ವಿಶ್ವಕಪ್ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ಆಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಇದು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟುವಿಕೆ ಅಲ್ಲ. ಆದರೆ. ಉಲ್ಬಣ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಜೂಜಾಟದ ಮಾತು ಎಂದರೇ ತಪ್ಪಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಪಿಸಿಬಿ ಮತ್ತು ಬಿಸಿಬಿಗಳು ಅಲ್ಲಿನ ಸರ್ಕಾರದೊಂದಿಗೆ ನೇರ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ಬಿಸಿಸಿಐನ ಸಂವಿಧಾನ ಮತ್ತು ಅದರ ತೆರಿಗೆ ಮುಕ್ತ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆ ಸ್ಥಾನಮಾನವು ಪ್ರಾಚೀನ ವೃತ್ತಿಪರತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿಲ್ಲ. 2023ರ ಐಸಿಸಿ ವಿಶ್ವಕಪ್‌ನಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ, ಅದರ ದೊಡ್ಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಮತ್ತು ನಿರೂಪಣಾ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಮೂಲಕ ಕ್ರೀಡೆಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ನಿರಂತರವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಶಕ್ತಿಗೆ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಸಿಐನ ಆದ್ಯತೆಗಳಿವೆ. ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ನ ಮೇಲೆ ಏಕಧ್ರುವೀಯ ರಾಜಕೀಯ ಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಭಾವವು ಎಂದಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲ.