ಟೆಕ್ ಥೆರಪಿ: ಹುಡುಕಾಟದ ಹೊಸ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಎಐ ಗೆಳೆಯ!

ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಮೊಬೈಲ್ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಆಫೀಸಿನ ಇಮೇಲ್ ಡ್ರಾಫ್ಟ್ ಮಾಡಲು ಚಾಟ್‌ಜಿಪಿಟಿಯ ಮೊರೆ ಹೋಗುವುದು, ಸಂಜೆ ಸುಸ್ತಾಗಿ ಬಂದಾಗ ಯಾವುದಾದರೂ ಜೋಕ್ ಹೇಳು ಎಂದು ಅದೇ ಎಐ ಬಳಿ ಕೇಳುವುದು, ಕೊನೆಗೆ ದಿನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅದರ ಮುಂದೆಯೇ ತೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಇದು ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ದಿನಚರಿಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಚಿತ್ರಣವಾಗಿದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಕೇವಲ ಒಂದು ಉಪಕರಣವಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ನಮ್ಮ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತನ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಬಹುತೇಕರ ಗಮನಕ್ಕೇ ಬಂದಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾವು ಮಾಹಿತಿಗಾಗಿ ಗೂಗಲ್ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ಈಗ ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯ ಜೊತೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅಡುಗೆ ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನಾವು, ಈಗ ಜೀವನದ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಈ ನಿರಂತರ ಸಂವಹನವು, ಪರದೆಯ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಯಾರೋ ನಮ್ಮನ್ನು ಆಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸುಳ್ಳು ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತಿದೆ. ಇದೇ ಭ್ರಮೆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ಒಂಟಿತನದ ಕಡೆಗೆ ದೂಡುತ್ತಿದೆ.

ಇದೊಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಬಲೆ. ಎಐ ಉಪಕರಣಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ನಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಾಗೆ, ಅತ್ಯಂತ ವಿನಯದಿಂದ ಉತ್ತರ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಅವು ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮನ್ನು ಟೀಕಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ದಿನದ ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕು ಗಂಟೆಯೂ ಲಭ್ಯವಿರುತ್ತವೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ನಮ್ಮೊಡನೆ ವಾದ ಮಾಡಬಹುದಾದ ಅಥವಾ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವ ನಿಜವಾದ ಮನುಷ್ಯರಿಗಿಂತ, ಈ ಯಂತ್ರಗಳೊಡನೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಜನರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸುಲಭ ಮತ್ತು ಆರಾಮದಾಯಕ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಒಮ್ಮೆ ಈ ಕೃತಕ ಮತ್ತು ಪರಿಪೂರ್ಣ ವಾತಾವರಣಕ್ಕೆ ಒಗ್ಗಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ, ನೈಜ ಮನುಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವುದು ಜನರಿಗೆ ಕಿರಿಕಿರಿ ಎನಿಸಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. ನಿಜವಾದ ಸಂಬಂಧಗಳು ತಾಳ್ಮೆ ಬೇಡುತ್ತವೆ, ಅಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿರುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಶ್ರಮದಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಜನರು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಡಿಜಿಟಲ್ ಕವಚದೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಇದುವೇ ಇಂದಿನ ಅನೇಕ ಯುವಕರು ಮತ್ತು ವಯಸ್ಕರು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವ ವಿಪರೀತ ಒಂಟಿತನಕ್ಕೆ ಮೂಲ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ಎಐ ಯಾವಾಗಲೂ ಬಳಕೆದಾರನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿದಾಗ ಅಥವಾ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಯೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿದ್ದಾಗ, ಎಐ ಆತನ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಸರಿ ಎಂದು ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗಬಹುದು. ಇದು ಆತನ ಖಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ ಬದಲು, ಆತನ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಲೋಕವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವ ಜೀವಂತ ಸ್ನೇಹಿತನಿಲ್ಲದೆ, ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನದೇ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಸುಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ನರಳುತ್ತಾನೆ.

ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಬಾಸ್ ಬೈದರೆ ಅಥವಾ ದಿನ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿದ್ದರೆ, ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಸಂಗಾತಿಯ ಬಳಿಯೋ ಅಥವಾ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿಯೋ ತೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಈಗ ಅನೇಕರು ಆ್ಯಪ್ ತೆರೆದು ತಮ್ಮ ಹತಾಶೆಯನ್ನು ಟೈಪ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದು ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಿದರೂ, ಮನುಷ್ಯನ ಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು, ಸಾಂತ್ವನದ ಒಂದು ಅಪ್ಪುಗೆಯನ್ನು ಅಥವಾ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೊಂದು ಭರವಸೆಯ ಕೈಯನ್ನು ನೀಡಲು ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಯಂತ್ರಗಳ ಮೇಲಿನ ಈ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಅವಲಂಬನೆಯು ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬರಡಾಗಿಸುತ್ತಿದೆ.

ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯ ತೀವ್ರತೆ ಹದಿಹರೆಯದವರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ವರ್ಚುವಲ್ ಸ್ನೇಹಿತರೊಡನೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳು, ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸೋತಾಗಲೋ ಅಥವಾ ಓದಿನಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನಡೆಯಾದಾಗಲೋ ಹಿರಿಯರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಪಡೆಯುವ ಬದಲು ಎಐ ಬೋಟ್‌ಗಳ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಬೋಟ್‌ಗಳು ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತುಗಳನ್ನೇನೋ ಹೇಳಬಹುದು, ಆದರೆ ನೈಜ ಜಗತ್ತಿನ ಕಠಿಣ ವಾಸ್ತವಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ಕಲಿಸಲು ಅವುಗಳಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನ ಮೂಲಭೂತ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕೌಶಲ್ಯಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತಿವೆ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ನಿಖರವಾಗಿ ಮತ್ತು ತಕ್ಷಣವೇ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಯಂತ್ರಗಳ ಜೊತೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕಳೆದ ನಂತರ, ಮನುಷ್ಯರ ಮುಖಭಾವಗಳನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ, ಅವರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಸಂಘರ್ಷಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ತಾಳ್ಮೆಯನ್ನು ನಾವು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇದು ಭವಿಷ್ಯದ ಸಮಾಜವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಸಂವೇದನಾರಹಿತವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಅಪಾಯವಿದೆ.

ಕೃತಕ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆಯೊಂದಿಗಿನ ಈ ಅತಿಯಾದ ಒಡನಾಟವು ದಿನಕಳೆದಂತೆ ನೈಜ ಮಾನಸಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿದೆ. ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಕಾಡುವ ಆತಂಕ, ಒಳಗೆಲ್ಲೋ ಕಾಡುವ ಶೂನ್ಯಭಾವ ಮತ್ತು ಮೊಬೈಲ್ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಆಗುವ ವಿಪರೀತ ಕಿರಿಕಿರಿ ಇವೆಲ್ಲವೂ ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ವ್ಯಸನದ ಲಕ್ಷಣಗಳೇ ಆಗಿವೆ. ಪರದೆಯ ಮೇಲಿನ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನೇ ನಿಜವಾದ ಕಾಳಜಿ ಎಂದು ನಂಬಿ ಮೋಸಹೋಗುತ್ತಿರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ದಿನೇ ದಿನೇ ಏರುತ್ತಿದೆ.

ಭಾವನಾತ್ಮಕ ವಿಚಾರಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಇದು ಬೌದ್ಧಿಕ ಸೋಮಾರಿತನಕ್ಕೂ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದೆ. ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಗೂ, ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಯೋಚನೆಗಳಿಗೂ ಯಂತ್ರಗಳನ್ನೇ ಅವಲಂಬಿಸುವುದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನ ಮೆದುಳು ಮಂಕಾಗುತ್ತಿದೆ. ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಾ ಕಲಿಯುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ, ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಯೋಚಿಸಿ ಒಂದು ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಂಡಾಗ ಸಿಗುವ ಆನಂದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾವು ಅಲ್ಗಾರಿದಮ್‌ಗಳ ಕೈಗೊಪ್ಪಿಸಿ ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಎಐ ಬಳಕೆಯನ್ನೇ ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಕಾಲದ ಅತ್ಯಂತ ಅದ್ಭುತ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಕಚೇರಿಯ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿಸಲು, ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಲು ಅದು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಹಾಯಕ. ಆದರೆ ಆ ಒಂದು ಉಪಕರಣವನ್ನು ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಥೆರಪಿಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಅಥವಾ ಮನುಷ್ಯರ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ನೋಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದಾಗಲೇ ಎಲ್ಲ ಅನಾಹುತಗಳು ಆರಂಭವಾಗುವುದು.

ನಾವು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಖಾಸಗಿ ಬದುಕಿನ ನಡುವೆ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಗೆರೆಯನ್ನು ಎಳೆಯಬೇಕಾದ ಕಾಲ ಬಂದಿದೆ. ದಿನದಲ್ಲಿ ಇಂತಿಷ್ಟು ಸಮಯವನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಡಿಜಿಟಲ್ ಜಗತ್ತಿನಿಂದ ದೂರವಿಡಲೇಬೇಕು. ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಇಲ್ಲದ, ಯಂತ್ರಗಳ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವಿಲ್ಲದ ಸಮಯವನ್ನು ನಮಗಾಗಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮವರಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಡುವುದು ಕೇವಲ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭ್ಯಾಸವಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಾಗಿದೆ.

ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಕುಳಿತು ಕುಡಿಯುವ ಕಾಫಿಯ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಅನುಭವವನ್ನು, ಕುಟುಂಬದವರ ಜೊತೆಗಿನ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ನಗುವನ್ನು ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸುಂದರ ಗೊಂದಲಗಳನ್ನು ಕೋಟ್ಯಂತರ ಸಾಲುಗಳ ಕೋಡಿಂಗ್ ಕೂಡ ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾವು ಪ್ರಾಂಪ್ಟ್‌ಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರ ಮೇಲೆ, ಅವರೊಡನೆ ಕಳೆಯುವ ಸಮಯದ ಮೇಲೆ ಹೂಡಿಕೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿದೆ. ಯಂತ್ರಗಳನ್ನು ಬುದ್ಧಿವಂತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಬಡವನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡದಿರೋಣ.

ನಿಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ವಿಮರ್ಶಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಇಂದು ಕೆಲವು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ನಿಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ಮತ್ತು ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು, ನಿಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರಿಗೆ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಮಾತನಾಡಿ. ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದವರೊಂದಿಗೆ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತು ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯಿರಿ. ಯಂತ್ರಗಳೊಂದಿಗಿನ ಕೃತಕ ಸಂಭಾಷಣೆಗಿಂತ ಈ ನೈಜ ಒಡನಾಟವೇ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿಜವಾದ ನೆಮ್ಮದಿ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಸದಾ ವರ್ಚುವಲ್ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಕಳೆದುಹೋಗಿರುವ ಎಲ್ಲರೂ ಚಿಂತಿಸಲು ಇದು ಸಕಾಲ.